Kevin podszedł bliżej.
“Jessica.”
Spojrzałem na niego.
„Naprawdę za tym stoisz?”
Zawahał się.
“Proszę cię o jedną przysługę.”
Prawie się roześmiałem.
“Jedna przysługa?”
„Planowałam ten ślub przez 14 miesięcy”.
“Ja wiem.”
„A 20 minut przed rozpoczęciem twoja matka to przepisuje”.
“Ja wiem.”
„A twoje rozwiązanie polega na tym, że prosisz mnie, żebym nie reagował”.
Zniżył głos.
“Porozmawiamy później.”
Pokręciłem głową.
“NIE.”
“Rozmawiamy teraz.”
Na drugim końcu korytarza w końcu zobaczyłem Rosalie.
Stała przy wejściu na ceremonię.
Miała na sobie jasnoniebieską sukienkę.
Ktoś włożył jej w ręce bukiet.
Ona się nie uśmiechała.
Wyglądała jak ktoś czekający przed gabinetem dyrektora.
Natalie podążyła za moim wzrokiem.
Czy ona o tym wie?
“Nie wiem.”
Rosalie spojrzała w naszą stronę.
W chwili, gdy nasze oczy się spotkały, ona odwróciła wzrok.
Wydawała się… zawstydzona.
Nie jestem podekscytowany.
Nie triumfujący.
Po prostu bardzo niekomfortowe.
To nie pasowało do obrazu, jaki stworzyłem w swojej głowie.
Jeśli chciała ukraść mi chwilę, to dlaczego wyglądała, jakby chciała zniknąć?
Podszedłem do niej.
Kevin sięgnął po moje ramię.
“Pęto.”
Delikatnie się odsunąłem.
Rosalie podniosła wzrok, gdy stanąłem przed nią.
„Czy o to prosiłeś?”
Jej uścisk na bukietie zacieśnił się.
Otworzyła usta.
Nie wydobywał się żaden dźwięk.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, Corrine stanęła między nami.
“To nie jest odpowiedni moment.”
Rozejrzałem się.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
