„Powiedziała mi też, że cię ostrzegała, że prędzej czy później mi powie.”
Na chwilę zasłonił oczy jedną ręką.
„Miała sześć lat.”
„Miała sześć lat i najwyraźniej jej logika była znakomita”.
Graham opuścił rękę.
„Co dokładnie ci powiedziała?”
„Że płakałeś, kiedy wzięła mnie za rękę.”
Na jego twarzy pojawił się grymas zażenowania.
„Miałem ci powiedzieć. Prawie mówiłem dziesięć razy. Po prostu nie mogłem znaleźć wersji, która nie brzmiałaby jak mężczyzna doznający załamania nerwowego w parku publicznym”.
„Nie miałeś załamania. Miałeś przeczucie.”
„Płakałam na tym, co w zasadzie było naszą pierwszą randką”.
„Technicznie rzecz biorąc, to nie była nasza pierwsza randka, a ty płakałaś ze szczęścia. Żadne z tych przeprosin nie jest potrzebne”.
Przez chwilę po prostu patrzył na mnie, podczas gdy przyjęcie trwało wokół nas.
Potem jego wyraz twarzy złagodniał.
„Długo się bałem”.
Czekałem.
„Kiedy Caroline zmarła, zrozumiałem, jak szybko może zniknąć całe życie. Potem przekonałem się, że bezpieczniej jest trzymać nasz świat w małym gronie. Tylko Millie i ja. Jeśli nie dopuszczę nikogo wystarczająco blisko, będę miał mniej do stracenia”.
„A potem Millie wzięła mnie za rękę.”
Skinął głową.
„Szedłem za tobą i nagle zdałem sobie sprawę, że już cię wpuściłem. To, czego się obawiałem, wydarzyło się, a ja tego nie zauważyłem”.
„Jakie to było?”
Uśmiechnął się lekko, niemal zawstydzony.
„Szczęśliwy. Całkowicie szczęśliwy. Nie spodziewałem się tego.”
Wyciągnąłem do niego rękę.
„Powinieneś mi powiedzieć.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
