„Ja też.”
W sobotni wieczór niebo było czyste, a ciepły wiatr wpadał przez otwarte drzwi tarasowe.
O godzinie szóstej mój dotąd spokojny dom zamienił się w miejsce ekstrawaganckiej uroczystości.
Muzyka rozbrzmiewała w każdym pomieszczeniu. Kryształowe kieliszki brzęczały o siebie. Goście podziwiali dekoracje, podczas gdy kelnerzy krążyli z tacami drogich przystawek.
Lydia przechadzała się wśród tłumu ubrana w błyszczącą granatową sukienkę i witała wszystkich, jakby była panią domu.
Connor pozostał blisko niej, uśmiechając się uprzejmie, ale wyglądając na wyczerpanego.
Janice gościła grupę krewnych przy kominku, z entuzjazmem opisując okolicę.
„Zawsze kochałam tę okolicę” – oznajmiła z dumą. „Wkrótce w końcu tu zamieszkam”.
Kilka osób złożyło jej gratulacje.
Po prostu popijałem kawę i obserwowałem wszystko z drugiego końca pokoju.
Rachel wślizgnęła się na górę niezauważona już prawie pół godziny wcześniej.
Wszystko było na swoim miejscu.
Teraz potrzebowaliśmy tylko właściwego momentu.
Około godziny 8:00 Lydia delikatnie postukała łyżeczką w kieliszek szampana.
Muzyka ucichła. Rozmowy ustały.
Prawie każdy gość zwracał się w jej stronę z pełnymi oczekiwania uśmiechami.
„Przyjaciele” – zaczęła radośnie Lydia, obejmując Connora ramieniem. „Dziękuję, że świętowaliście z nami ten wyjątkowy dzień”.
Sala wypełniła się brawami.
Poczekała, aż hałas ucichnie, zanim kontynuowała.
„Dziś wieczorem obchodzimy nie tylko rocznicę. Mamy też ekscytujące wieści rodzinne”.
Kilku gości wymieniło ciekawe spojrzenia.
Janice zrobiła krok naprzód, uśmiechając się od ucha do ucha.
Lydia podniosła kieliszek.
„Od przyszłego tygodnia moja mama oficjalnie wprowadzi się na stałe do tego domu”.
Rozległy się kolejne brawa. Kilku krewnych nawet wiwatowało.
Wtedy Lydia zwróciła się w moją stronę.
Uśmiech pozostał na jej twarzy, ale jej oczy stały się twardsze.
„A ponieważ Margaret łaskawie zgodziła się oddać nam główny apartament na dole, mama będzie się czuła w nim doskonale.”
Oklaski powoli cichły.
Wśród tłumu pojawiły się wyrazy zmieszania.
Wszystkie pary oczu zwróciły się w moją stronę.
Spokojnie odstawiłem filiżankę z kawą na kuchenną wyspę.
„Nigdy się na to nie zgadzałem”.
W pokoju zapadła cisza.
Lydia zaśmiała się niezręcznie, udając, że żartuję.
„Och, nie drażnij się.”
Podeszła do mnie, niosąc małe, ozdobne drewniane pudełko.
“Zacząć robić.”
Wyciągnęła go.
„Po prostu wrzuć klucze do środka.”
Spojrzałem na puste pudełko, a potem znów na nią.
“NIE.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
