Za mną Victor warknął: „To jest śmieszne”.
“Dwa.”
Moja matka szepnęła moje imię, ale dziadek powiedział: „Zostań na miejscu, Marianne”.
Tak, zrobiła to.
“Trzy.”
Victor puścił moje ramię. „Myślicie, że możecie mi grozić? Ten dom jest już w połowie mój. Elena podpisała papiery”.
To był pierwszy raz, kiedy się uśmiechnąłem.
Ponieważ podpisałam papiery.
Tylko nie te, o których myślał.
Przez osiem miesięcy Victor opróżniał moje konta, izolował mnie od przyjaciół i namawiał do przeniesienia spadku do „rodzinnej spółki inwestycyjnej” kontrolowanej przez niego i Romana. Uważał, że strach mnie ogłupił.
Strach uczynił mnie precyzyjnym.
Byłem księgowym śledczym.
Podczas gdy Victor spał, kopiowałem wyciągi bankowe, dokumenty firm-słupów, podrobione podpisy, nielegalne księgi rachunkowe i nagrania głosowe. Śledziłem pieniądze z moich skradzionych oszczędności do kasyna Romana, a stamtąd do funduszu kampanii radnego.
A trzy dni przed świętami Bożego Narodzenia powierzyłem wszystko detektyw Mary Quinn, byłej uczennicy mojego dziadka.
„Cztery.”
Victor się roześmiał. „Myślisz, że ona cokolwiek ma? Ledwo potrafi spojrzeć mi w oczy”.
Mój dziadek nic nie powiedział.
Roman szlochał jeszcze mocniej. „Vic, zamknij się. Zamknij się i przeproś”.
„Po co?”
„Za to, że nadal mam zęby!” – krzyknął Roman.
“Pięć.”
Głos Victora stał się ostrzejszy. „Wszyscy jesteście szaleni. Elena należy do mnie. Jej pieniądze należą do mnie. Ta rodzina ma szczęście, że jej nie wyrzuciłem”.
Moja ciotka sapnęła.
Mój kuzyn sięgnął po telefon.
Victor wskazał na niego. „Nagraj mnie, a połamię ci palce”.
“Sześć.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
