Moja matka, Irina, zmarszczyła brwi, ściskając perłowy naszyjnik. „Mark? Co się dzieje? Znasz tego niegrzecznego, agresywnego mężczyznę?”
„Zamknij się!” – syknął Mark do teściowej, a jego głos był spanikowany i przerażony. Rozejrzał się dziko, przerażony, że jej brak szacunku go przytłoczy. „Zwariowałaś?! To Alexander Sterling! Jest prezesem i większościowym udziałowcem Sterling Global Syndicate!”
Zbiorowy, słyszalny westchnienie przetoczyło się przez tłum. Natychmiast rozległy się szepty.
Alexander Sterling był mitem w świecie korporacji. Był bezwzględnym, nietykalnym miliarderem, który kontrolował ogromne imperium technologii, logistyki i nieruchomości. Znany był z tego, że bez wahania niszczył konkurencyjne firmy, działał w ukryciu i rzadko pojawiał się publicznie lub w mediach.
„Moja firma…” – wyszeptał Mark, a łzy przerażenia napłynęły mu do oczu, gdy spojrzał na mojego ojca. „Cała moja firma to tylko mała, trzeciorzędna spółka zależna jego holdingu. On dosłownie jest właścicielem mojego życia”.
Alexander zignorował żałosne spostrzeżenie Marka. Mocno objął mnie w talii, przyciągając mnie i Lily mocno do swojego boku. Wyszedł z holu, wrócił na kamienny taras, twarzą do tłumu, który właśnie się z nas śmiał.
„Pięć lat temu” – zaczął Aleksander, a jego głos brzmiał jak niski, przerażający pomruk, który doskonale niósł się po cichym ogrodzie. „Poznałem błyskotliwą, piękną kobietę w bibliotece uniwersyteckiej. Zakochaliśmy się. Ze względu na niebezpieczny charakter mojej działalności i wrogów, których sobie narobiłem, zgodziliśmy się zachować nasze małżeństwo i narodziny córki w całkowitej, absolutnej tajemnicy, aby ich chronić”.
Spojrzał prosto na moich rodziców.
„Obserwowałem z cienia, jak się jej wyrzekłeś” – powiedział Aleksander głosem ociekającym jadem. „Obserwowałem, jak traktujesz kobietę, którą kocham, jak śmiecia, bo myślałeś, że jest biedną, porzuconą samotną matką. Pozwoliłem jej utrzymywać z tobą kontakt wbrew własnemu rozsądkowi, bo ma serce zdecydowanie zbyt czyste dla tej rodziny”.
Aleksander podniósł wolną rękę i wskazał na ogromną kamienną fontannę znajdującą się za nami.
„Dziś w nocy dotknąłeś mojej żony” – stwierdził Alexander, a zabójczy spokój w jego głosie przerodził się w czystą wściekłość. „Fizycznie wepchnąłeś kobietę, którą kocham, jedynego miliardera i dziedzica imperium Sterlinga, do lodowatej wody”.
Zwrócił swe ciemne, nieprzejednane oczy w stronę tłumu bogatych gości, którzy teraz się cofali, desperacko pragnąc stać się niewidzialni.
„A ty” – zadrwił Aleksander, krzywiąc usta z obrzydzeniem. „Klaskałeś. Śmiałeś się z mojej rodziny”.
Cały ogród sparaliżowała dusząca, przerażająca cisza. Moja matka jęknęła, zakrywając usta dłońmi, a jej oczy wyszły z orbit, gdy spojrzała na mnie – na „rozczarowanie”, które nagle stanęło obok boga wśród ludzi. Mój ojciec cofnął się o krok, a jego twarz zamieniła się w maskę absolutnego, paraliżującego przerażenia, gdy uświadomił sobie ogrom tego, co właśnie zrobił.
„To… to nieporozumienie, panie Sterling!” wykrztusił mój ojciec, próbując wymusić mdły, przerażony uśmiech. Potarł drżące dłonie, lekko się kłaniając. „Przysięgam! Elena nam nic nie powiedziała! To moja córka! To był tylko rodzinny żart! Wypiliśmy trochę za dużo, to był tylko żart!”
Aleksander spojrzał na mojego ojca tak, jakby patrzył na karalucha, którego zamierzał zmiażdżyć butem.
„Rodzinny żart?” powtórzył cicho Aleksander. Przechylił głowę. „Straciłeś prawo nazywać ją rodziną dwadzieścia minut temu, kiedy wrzuciłeś ją do tej wody. Ale skoro tak lubisz żarty, Richard…”
Aleksander wyciągnął z kieszeni elegancki, czarny, zaszyfrowany telefon.
„Teraz moja kolej na żart.”
Rozdział 5: Pogrzeb arogancji
Aleksander nie wybrał numeru. Po prostu nacisnął jeden przycisk w telefonie i włączył głośnik, unosząc go tak, aby cały cichy taras mógł go usłyszeć.
Telefon nawet nie zadzwonił. Odebrano natychmiast.
„Tak, panie przewodniczący” – z urządzenia dobiegł ostry, profesjonalny głos.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
