CZĘŚĆ 2
Zaszyfrowana wiadomość świeciła na moim telefonie niczym wyrok śmierci.
ODNALEŹLIŚMY KOBIETĘ I DZIECKO. LĄDOWANIE ICH NIE URATUJE.
Przez kilka sekund nie słyszałam niczego — ani przestraszonych pasażerów, ani drżących silników, ani nawet spokojnego oddechu Lili obok mnie.
Tylko gwałtowne bicie mojego serca.
Sześć lat.
Przez sześć lat szukałem Emmy, nie zdając sobie sprawy, że zabrała ze sobą coś o wiele cenniejszego niż moje wspomnienia.
Zabrała moją córkę.
A teraz, niecałą godzinę po ich znalezieniu, ktoś znów zaczął grozić, że je zabierze.
„Luca?”
Głos Emmy był ledwo słyszalny wśród ryku samolotu.
Zablokowałem ekran zanim Lila zdążyła to zobaczyć.
„O co chodzi?” zapytała Emma.
“Nic.”
Jej oczy się zwęziły.
Ona pamiętała mnie aż za dobrze.
Używałem tego samego słowa, gdy wszystko się rozpadało.
Nic nie wskazywało na niebezpieczeństwo.
Nic nie oznaczało krwi.
Nic nie znaczyło ucieczki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
