Inny medyk delikatnie zajął się Rose. Poruszyła się raz, a potem znowu się uspokoiła.
„Potrzebujemy twoich danych” – powiedziała kobieta. „Imię i nazwisko, numer telefonu i adres. Detektywi mogą potrzebować zeznań”.
“Paige.”
Poczekała, aż powtórzę swój numer, bo za pierwszym razem się pomyliłem. Potem podałem jej też swój adres.
Raz się denerwowała.
Oficer ochrony zadał więcej pytań.
„Jak długo tam była?”
„Czy widziałem, że ktoś wychodził, gdy wszedłem?”
„Czy ktoś wydał się podejrzany?”
Odpowiedziałem na wszystkie możliwe pytania, a to nie było wiele. Zanim mnie wypuścili, mój lot już odleciał.
Żadnego zwrotu pieniędzy, żadnych pieniędzy na kolejny bilet, tylko ja, Owen i podróż taksówką do domu, która sprawiła, że bolał mnie żołądek.
Odłożyłam Owena, ale prawie nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam ten szary sweter na kafelkowej podłodze.
Kto zostawia takie dziecko?
Odpowiedziałem na wszystko.
***
O godzinie siódmej rano ktoś zaczął walić w moje drzwi tak mocno, że zadrżał łańcuch.
Owen obudził się gwałtownie w moich ramionach.
„W porządku, kochanie” – powiedziałem. „Może ktoś potrzebuje naszej pomocy”.
Doczłapałem się do drzwi w jednej skarpetce, starej studenckiej bluzie Jasona i po jakichś czterech minutach snu. Kiedy je otworzyłem, całe moje ciało znieruchomiało.
To była Vivian.
Ktoś pukał do moich drzwi.
***
Vivian, moja była teściowa, stała tam w kremowym płaszczu i perłowych kolczykach. Wyglądała na tak zadbaną, że moje mieszkanie poczuło się zawstydzone.
„Ty? Co tu robisz?” – zapytałem.
„Weź swojego syna” – powiedziała. „Idziesz ze mną”.
Ścisnęło mnie w żołądku. „Dlaczego?”
„Jestem tu z powodu tego, co zrobiłeś wczoraj.”
“Idziesz ze mną.”
Przez jedną straszną sekundę pomyślałam, że może zrobiłam coś złego. Może karmienie piersią czyjegoś dziecka na lotnisku mieści się w jakiejś kategorii prawnej, o której nigdy nie chciałam wiedzieć.
„Co powiedział ci Jason?” zapytałem.
„Nie chodzi o to, co powiedział mi Jason”. Jej głos stał się matowy. „Zabierz swojego syna, Paige. Zasługujesz na to, żeby to zobaczyć”.
„Vivian, czy mam kłopoty?”
„Nie” – powiedziała cicho. „Paige, dzięki tobie to dziecko jest bezpieczne”.
Na chwilę wstrzymałam oddech. „Jaki skarbie?”
„Ten, którego porzucił mój syn”.
„Co powiedział ci Jason?”
***
Jazda trwała dwadzieścia minut w ciszy. Owen siedział zapięty pasami obok mnie.
Dwukrotnie próbowałem zapytać Vivian, co miała na myśli, mówiąc o dziecku.
Za każdym razem mówiła: „Poczekaj, Paige”.
***
Kiedy samochód skręcił na ulicę Jasona, chwyciłam torbę z pieluchami Owena tak mocno, że zamek błyskawiczny wbił mi się w dłoń.
“NIE.”
Vivian nie spojrzała na mnie. „Tak.”
Przed domem Jasona stał radiowóz.
“Poczekaj, Paige.”
***
W środku, w salonie, stała kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałam, ściskając koc w obu dłoniach. Była młoda, ładna i wyraźnie zniszczona, z rozmazanym tuszem do rzęs i drżącymi ustami.
Detektyw siedział obok sofy. Jason krążył przy kominku.
Potem mnie zobaczył.
„Paige? Co ona tu robi?”
Vivian zamknęła za nami drzwi. „Jest tutaj, bo znalazła twoją córkę na podłodze w toalecie na lotnisku”.
Kobieta wydała z siebie łamiący się dźwięk.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
