Mieszkam na obrzeżach Cedar Falls w stanie Iowa, w domu, który mój zmarły mąż Richard zbudował własnymi rękami.
Kupiliśmy ziemię, gdy byliśmy jeszcze na tyle młodzi, że uważaliśmy trudne projekty za romantyczne.
Richard nie był wykonawcą.
Był inżynierem budownictwa, który wychował się w rodzinie, w której ludzie uczyli się budować, ponieważ nie zawsze mogli sobie pozwolić na zatrudnienie kogoś innego.
Sam zaprojektował dom.
Fundamenty wylał w 1988 roku.
Ostatnią belkę ukończył trzy lata później.
Wciąż pamiętam dzień, w którym stał w ukończonej kuchni, z koszulą pomalowaną na zielono i trocinami we włosach.
Rozejrzał się dookoła z wyrazem twarzy, którego nigdy wcześniej nie widziałem.
Nie do końca duma.
Coś głębszego.
Jakby wyobrażał sobie ten dom od tak dawna, że nawet on sam był zaskoczony, gdy zobaczył go fizycznie.
Jego ręce były wszędzie w tym domu.
Sam położył podłogi z białego dębu.
Zbudował szafki kuchenne z orzecha włoskiego.
Dwukrotnie oprawił okna sypialni, ponieważ poranne światło nie padało pod takim kątem, jakiego oczekiwał za pierwszym razem.
To był Richard.
Jeśli coś miało dla niego znaczenie, nie zadowalał się tylko dlatego, że pierwsza wersja technicznie rzecz biorąc działała.
Kiedy nasz syn Derek miał dziewięć lat, Richard pewnej soboty przyprowadził go do warsztatu i pomógł mu zbudować regał na książki.
Użyli drewna sosnowego, ponieważ Richard powiedział, że sosna jest wyrozumiała dla dzieci.
Derek wykonał niedoskonałe cięcia.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
