„Sharon? Jest ósma rano. Proszę, powiedz, że dzwonisz, żeby pochwalić się nocą poślubną”.
„Znalazłem coś w smokingu Iana.”
Jej senny głos natychmiast zniknął.
„Coś takiego?”
„Mały kluczyk. Notatka od kogoś, kogo imię zaczyna się na R. I paragon z jubilera sprzed trzech tygodni na absurdalnie wysoką kwotę”.
Cisza.
Potem powiedziała ostrożnie: „Przeczytaj mi tę notatkę”.
Tak, zrobiłem.
„Marisol, miał to w smokingu podczas naszego ślubu. Miał to przy sobie, kiedy składał mi przysięgę.”
„Dobrze. Nie panikuj jeszcze.”
„Myślę, że mam dość oczywisty powód do paniki”.
„Nie” – odpowiedziała. „Masz przerażającą teorię. To nie to samo, co wiedzieć, co się stało”.
Wpatrywałem się w mały mosiężny kluczyk.
„Kogo znamy, czyje imię zaczyna się na literę R?”
„Nikt” – powiedziałem. „Ani jego matka. Ani jego siostra. Ani nikt z mojej rodziny”.
„A co z byłym?”
„Od lat nie rozmawiał z żadną ze swoich byłych.”
„A paragon? Czy jest na nim napisane, co kupił?”
„Nie. Tylko Bellamy & Sons i kwota.”
Marisol westchnęła.
„Sharon, słuchaj uważnie. Wiem, jak działa twój mózg. Nie wbiegaj do tego pokoju i nie oskarżaj go o oszustwo”.
„Nie miałem zamiaru tego robić”.
„Zdecydowanie tak.”
Mimo wszystko się śmiałem.
„Okej. Może i tak.”
„Zapytaj go. Spokojnie. I obserwuj jego reakcję. Ian jest fatalny w kłamaniu. Nie potrafił nawet utrzymać w tajemnicy celu twojej podróży poślubnej”.
„Właśnie to mnie przeraża. Jest fatalny w dochowywaniu tajemnic, a mimo to jakoś to ukrywa.”
„Są więc dwie możliwości” – powiedziała. „To coś ogromnego i strasznego albo coś ogromnego i zupełnie niewinnego”.
Spojrzałem jeszcze raz na klucz.
Był za mały, aby należeć do zwykłych drzwi.
Może pudełko na biżuterię.
Może szafka.
Może coś gorszego.
„A co jeśli poślubię kogoś, kogo tak naprawdę nie znam?”
„Jesteś z Ianem od czterech lat.”
„Ludzie ukrywają rzeczy przez lata.”
„Nie on.”
Rozpaczliwie chciałem jej wierzyć.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
