Mit „superdrapieżnika” i polityka surowego zwalczania przestępczości
W latach 90. XX wieku kryminolodzy, tacy jak John Dilulio, ostrzegali przed zbliżającą się falą „superdrapieżników” – bezwzględnych nieletnich przestępców, którzy zalaliby kraj, gdyby nie surowe kary. Chociaż wskaźniki przestępczości już spadały, mit ten napędzał politykę surowego karania przestępczości , która:
-
Rozszerzone przekazywanie nieletnich do sądu dla dorosłych
-
Rozszerzono zakres przestępstw, za które nieletni mogą zostać skazani na karę dla dorosłych
-
Przyczynił się do wzrostu liczby wyroków JLWOP
Teoria superdrapieżnika okazała się błędna. Nawet jej twórcy przyznali później, że „przyczyniła się do zniesienia ograniczeń transferowych, obniżenia minimalnego wieku uprawniającego do ścigania dzieci jako dorosłych oraz do stosowania wobec tysięcy dzieci nieodpowiedniego i nadmiernego systemu kar”.
Alternatywy dla surowych wyroków
W całym kraju obserwuje się rosnący ruch na rzecz resocjalizacji, odwyku i sprawiedliwości naprawczej wobec młodych przestępców.
Sądy dla nieletnich pozwalają młodzieży, która naraziła się na odpowiedzialność karną, być osądzaną przez rówieśników. Pomyślne odbycie kary (prace społeczne, zadośćuczynienie, listy z przeprosinami) skutkuje wymazaniem akt – co pozwala uniknąć nieletnim dostępu do formalnego systemu i długoterminowych konsekwencji karania.
Programy społecznościowe koncentrują się na zwalczaniu pierwotnych przyczyn przestępczości wśród młodzieży: ubóstwa, traumy, braku szans i niezaspokojonych potrzeb w zakresie zdrowia psychicznego. Programy te są znacznie bardziej opłacalne niż pozbawienie wolności – według niektórych szacunków nawet 345 razy tańsze niż pobyt w areszcie zamkniętym.
Środki ponownego rozpatrzenia pozwalają osobom skazanym jako nieletnim na ponowne rozpatrzenie ich sprawy po odbyciu kary wynoszącej od 15 do 40 lat, uznając, że zdolność do zmiany trwa aż do osiągnięcia dorosłości.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
