Sięgnęła po kartkę papieru i fioletową kredkę.
Maren uwielbiała rysować koła, najczęściej księżyce i bańki.
Tym razem narysowała ciemną postać stojącą nad mniejszą.
Następnie pokryła mniejszą postać czerwonymi liniami.
Zrobiło mi się niedobrze.
“Czy zrobił komuś krzywdę?”
Maren przycisnęła obie dłonie do uszu.
Zadzwoniłem do jej ojca, Erica, chociaż byliśmy rozwiedzeni od trzech lat.
Słuchał w milczeniu, po czym powiedział: „Mogło jej się przyśnić coś koszmarnego”.
„Narysowała kogoś leżącego na ziemi.”
„Elise, ona ogląda ten dziwny film o króliku każdego dnia. Może coś ją przestraszyło”.
„Królik Księżycowy nie zawiera scen grozy”.
„No dobrze, to nie wiem, co to jest.”
Ja też nie.
Tego popołudnia zadzwoniłem do logopedy Maren, Priyi.
Kiedy powiedziałem jej, że Maren przemówiła, Priya się wzruszyła.
Gdy powtórzyłem te słowa, jej podekscytowanie zmieniło się w ostrożne.
„Nie naciskaj na nią, żeby powtórzyła to jeszcze raz” – ostrzegła.
„Dlaczego?” zapytałem.
„Być może była już bliska wypowiedzenia mowy, ale ogromny strach zepchnął ją poza ten próg”.
„Co to oznacza w kontekście jej przemówienia?”
„To nie znaczy, że strach wyleczył jej opóźnienie mowy”.
„Czyli przez cały ten czas rozumiała słowa?”
„Zawsze wierzyliśmy, że rozumiała o wiele więcej, niż potrafiła wyrazić”.
Spojrzałem na rysunek leżący na moim stole.
„Mówi, że coś widziała.”
„W takim razie traktuj ją poważnie, bo teraz ona może się tak komunikować”.
„Wtedy myślę, że zobaczyła coś niebezpiecznego i złego”.
„Możliwe. Ale pamiętaj, że sześciolatka może dokładnie opisać to, co widziała, nie rozumiejąc, co to oznacza”.
To rozróżnienie pozostało ze mną.
Tego wieczoru odsunąłem małe łóżko Maren od okna.
Natychmiast się zdenerwowała.
Wskazała na szybę.
Wiedziałem, że uwielbiała patrzeć na gwiazdy, ale jeśli widok czegoś nocnego tak nią wstrząsnął, będzie musiała zrezygnować z tego na kilka dni.
„Patrzyłeś wczoraj w gwiazdy?” – zapytałem.
Skinęła głową.
Wyjrzałem przez okno.
Z okna Maren można było zobaczyć większą część podwórka sąsiada.
Przykucnąłem obok niej.
„Co widziałeś?”
Wyszeptała jedno słowo.
“Dama.”
Mój puls przyspieszył.
“Czy na zewnątrz była jakaś kobieta?”
Kiwnięcie głową.
“Co się z nią stało?”
Maren opuściła się na dywan.
“Upadła?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
