Nadal świece.
Nadal dekoracje.
Ale zawsze brakowało jednego krzesła.
Co roku Leila i ja po cichu liczyliśmy trzy miejsca, chociaż w tym czasie zostało nas tylko dwoje.
Z biegiem lat żałoba nas zmieniła.
Leila stała się chłodna i ostra.
Ucichłam.
Ból nas do siebie nie zbliżył.
To nas od siebie oddaliło.
Kiedy skończyliśmy dwadzieścia jeden lat, nie potrafiliśmy już ze sobą rozmawiać.
Tego ranka mama zaprosiła nas do domu na śniadanie.
Jadalnię udekorowano balonami i serpentynami.
Obok stał mały tort urodzinowy.
A tam, na stole, znajdowały się trzy nakrycia.
Ani Leila, ani ja nie skomentowaliśmy tego.
Potem weszła mama niosąc małe drewniane pudełko.
Od razu coś we mnie się ścisnęło.
Położyła go ostrożnie między nami.
Na wierzchu leżała stara koperta.
Pismo odręczne zatrzymało moje serce.
Wiedziałem to od razu.
Nory.
Na przodzie widniały cztery słowa:
**OTWARTE W NASZE 21. URODZINY.**
Leila upuściła widelec.
Oczy mamy napełniły się łzami.
„Zrobiła to przed śmiercią” – wyszeptała mama. „Poprosiła mnie, żebym przechowała to bezpiecznie do dzisiaj”.
Przez lata mama nigdy go nie otwierała.
Ani razu.
Żadne z nas się nie odezwało.
W końcu drżącymi rękami podniosłem pokrywę.
Wewnątrz znajdowały się trzy pakunki przewiązane wyblakłą fioletową wstążką.
Na jednym było moje imię.
Jeden miał Leilę.
Trzeci był adresowany do nas obojga.
Najpierw otworzyłem swój.
W środku znajdowała się bransoletka przyjaźni, zdjęcie z dzieciństwa i ręcznie napisany list.
Gdy rozłożyłam papier, miałam wrażenie, że Nora cofnęła się do pokoju.
„Droga Gia,
Jeśli to czytasz, masz już dwadzieścia jeden lat. Brzmi to bardzo staro, ale mama mówi, że dwadzieścia jeden lat to jeszcze mało, więc nie udawaj, że wiesz wszystko.
Śmiech przebił się przez moje łzy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
