W 1850 roku Brazylia przyjęła ustawę Eusébio de Queirós , która dotyczyła transatlantyckiego handlu niewolnikami .
Mimo że ustawa ta była ważnym wydarzeniem , nie położyła kresu niewolnictwu w kraju .
Ludzie, którzy byli już w niewoli, pozostali niewolnikami , a krajowy handel niewolnikami trwał nadal.
W 1871 r. uchwalono ustawę o wolnym łonie, która stanowiła , że dzieci urodzone przez matki będące niewolnicami po jej wejściu w życie będą prawnie wolne, choć jej zapisy zezwalały na dalszą kontrolę nad pracą i życiem wielu dzieci .
W 1885 r . wprowadzono kolejną ustawę regulującą status starszych niewolników , ale również ona zawierała warunki ograniczające jej praktyczne zastosowanie .
Środki te odzwierciedlały stopniowe osłabianie podstaw prawnych niewolnictwa .
Jednakże były one dalekie od wystarczających.
Wolność nie została nam po prostu nadana z góry.
Sami niewolnicy odegrali kluczową rolę w uczynieniu systemu coraz trudniejszym do utrzymania .
Ucieczki, zbiorowy opór, odmowa, organizowanie się społeczności i sojusze z abolicjonistami — wszystkie te czynniki przyczyniły się do wywarcia presji na rzecz zmian.
Pod koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku masowe ucieczki z plantacji w São Paulo stały się poważnym problemem dla właścicieli niewolników, a poparcie polityczne dla zniesienia niewolnictwa stale rosło .
Dla kogoś takiego jak Roque rozwój ten trwał dziesięciolecia .
Jeśli powszechnie podawana data urodzenia , 1827 , jest w przybliżeniu prawidłowa, to miał około sześćdziesięciu lat , gdy w Brazylii ostatecznie zniesiono niewolnictwo .
Oznaczało to , że większość jego dorosłego życia już minęła .
Jego młodość , siła fizyczna i wiele możliwości , jakie mogłaby mu dać wolność , przepadły pod władzą systemu , do którego nie miał żadnego sensownego wyboru .
Ale ostateczny upadek niewolnictwa i tak miał być punktem zwrotnym .
13 maja 1888 roku księżniczka Izabela, pełniąc obowiązki regentki Brazylii , podpisała Lei Áurea , czyli Złote Prawo.
Zniesiono niewolnictwo na terenie całego kraju .
Ustawa była zaskakująco krótka, zawierała bowiem tylko dwa artykuły .
A jednak jego znaczenie było ogromne.
Brazylia , ostatni niepodległy kraj w Ameryce , który zniósł niewolnictwo , ostatecznie położył kres prawnemu uznaniu własności ludzkiej .
Dla byłych niewolników wolność otworzyła możliwości , które przez długi czas były im odmawiane .
Ale wprowadziło też nowe trudności .
Prawo to nie przewidywało kompleksowego programu redystrybucji ziemi , edukacji , mieszkalnictwa , ani wsparcia ekonomicznego .
Wiele osób, które niedawno uzyskały wolność, miało mało pieniędzy, ograniczony dostęp do własności i niewiele możliwości niezależnego zatrudnienia .
Prawnie byli wolni , lecz nierówności będące skutkiem niewolnictwa pozostały głęboko zakorzenione w brazylijskim społeczeństwie .
Dlatego dla Roque José Florêncio wolność nie była końcem historii .
To był początek nowego rozdziału .
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
