„Pomoc nadchodzi. Tylko zostań ze mną.”
Kilka minut później w telefonie dało się usłyszeć syreny.
„Słyszysz ich?”
„Tak… czy oni sprawią, że przestanie boleć?”
„Będą, kochanie. Już prawie są.”
Ratownicy medyczni Noah Blake i Erin Clarke wkrótce dotarli do zniszczonego białego domu, ale drzwi wejściowe były zamknięte. Gdy zawołali Mię z zewnątrz, jej słaby głos wskazał im zapasowy klucz ukryty pod doniczką.
Wewnątrz Noah natychmiast wyczuł stęchłe powietrze i nietypowy chemiczny zapach. Poszli za głosem Mii do małej sypialni, gdzie znaleźli sześciolatkę leżącą sztywno na łóżku z wymiętym pluszowym misiem przyciśniętym do piersi.
Cześć, Mia. Jesteśmy tu, żeby ci pomóc.
Skóra Mii była zaczerwieniona, a jej nogi były wyraźnie podrażnione i obolałe. Gdy Noah i Erin ostrożnie przygotowywali się do jej przeniesienia, coś innego w pokoju przykuło uwagę Noaha.
Kilka buteleczek z lekami ułożono starannie na komodzie.
Nie były rozrzucone bez ładu i składu. Przeciwnie, wszystko wydawało się celowo zorganizowane, sugerując, że w zmagającym się z problemami domu dzieje się coś bardziej skomplikowanego.
W szpitalu pielęgniarka Diane Foster zaczęła opiekować się Mią i szybko zauważyła kolejny nietypowy szczegół. Dziewczynka zachowywała zadziwiający spokój podczas zabiegów, które przerażały wiele dzieci w jej wieku.
„Moja mama mówi, że jestem jej dzielną dziewczynką. Czasami jej pomagam, kiedy trzęsą jej się ręce”.
Komentarz pozostał w pamięci Diane.
Później, gdy Mia siedziała i kolorowała, Diane zauważyła jeden z jej rysunków. Przedstawiał kobietę stojącą obok małej dziewczynki, ale uwagę Diane przykuł przedmiot w dłoni kobiety.
Wyglądało to jak strzykawka.
Zanim Diane zdążyła zapytać o to Mię, z korytarza dobiegły pospieszne kroki. Młoda kobieta w uniformie kelnerki wpadła przez drzwi, zdyszana i przerażona.
„Moja córko! Gdzie moja Mia?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
