Ale istnieje szczególny rodzaj kłamstwa, które trafia tak łatwo, że później musisz się zastanawiać, dlaczego nie drgnęłosz.
Jest jeszcze jedna rzecz związana z tą wyceną, o której dowiedziałem się dopiero w sierpniu. Papier firmowy był prawdziwy. To prawdziwa firma budowlana w Woodruff i to porządni ludzie.
Faktycznie, byli na tej posesji w 2022 roku, aby położyć na niej dach, co zrobili za 19 000 dolarów, które zapłaciła moja córka.
Kosztorys, który pokazał mi zięć przy kuchennym stole, zawierał prawdziwy papier firmowy, prawdziwe logo i prawdziwy numer telefonu.
Później wpisano kwotę 61 000 dolarów.
Sam zadzwoniłem do tej firmy w sierpniu i zapytałem właściciela, czy kiedykolwiek przygotował wycenę na kwotę 61 tys. dolarów dla działki nr 4 na Lon Hollow Point.
Przez chwilę milczał, a potem powiedział: „Proszę pani, nigdy nikomu nie dawałem wyceny tego domu. Położyliśmy dach i na tym się skończyło”.
Przez cztery lata nie drgnęłam ani razu.
Moja córka ma na imię Corless. Ma 44 lata. W październiku 2000 roku skończyła 18 lat.
Ona jest tą zorganizowaną. Jest zorganizowana odkąd skończyła dziewięć lat. Robi listę prezentów świątecznych, pisze grupowe SMS-y, jeździ do okulisty i ani razu nie przepuściła urodzin, wliczając moje, przez 26 lat.
Musisz trzymać obie jej połówki.
W zeszłym roku podczas Wielkanocy wszyscy przyszli do mojego domu, a ona później została, żeby pozmywać naczynia, bo zawsze zostaje, żeby zmywać.
Byliśmy we dwoje przy zlewie, a ona wycierała się i nie patrzyła na mnie.
Powiedziała: „Mamo, powinnaś to sprzedać”.
Powiedziałem: „Rozmawialiśmy o tym”.
A ona odpowiedziała: „Nie, chodzi mi o ten rok. Zadzwoń do kogoś w tym roku”.
A potem powiedziała tę rzecz.
„Sprzedaj to, mamo. To sterta patyków i złe wspomnienie.”
Nie była okrutna. Powiedziała, że to zmęczyło.
Właśnie o to chodzi z moją córką. Najokrutniejsze zdania, jakie kiedykolwiek do mnie powiedziała, wypowiedział wyczerpanym głosem, kiedy pomagała.
Powiedziałem, że się nad tym zastanowię.
Powiesiła ręcznik na uchwycie piekarnika, wzięła torebkę i pocałowała mnie w bok głowy, co robiła odkąd miała 11 lat.
Następnie pojechała trzy godziny na południe i, jak teraz wiem, zameldowała czteroosobową rodzinę z Naperville w stanie Illinois, robiąc to zdalnie ze swojego samochodu stojącego na podjeździe przed moim domem.
Mój syn ma na imię Vance. Ma 47 lat. W październiku 2000 roku miał 21 lat i to on był tym, który poszedł na publiczne lądowanie.
Muszę to wyjaśnić, bo to jest ważniejsze niż cokolwiek innego, co zamierzam ci o nim powiedzieć.
Zastępca szeryfa potrzebował kogoś, kto potwierdzi, że ciężarówka należy do niego. Rozmawiałem przez telefon z dyspozytorem i nie mogłem nigdzie pojechać.
Więc mój 21-letni syn pojechał o 23:00 na przystań, stanął w świetle reflektorów i powiedział: „Tak, to ciężarówka mojego taty”.
A potem stał tam, podczas gdy oni patrzyli na wodę.
Od tamtego roku aż do dziś, kiedykolwiek ktoś poruszał temat tej nieruchomości, Vance mówił jedno.
„Nie mogę tam wyjść. Wiesz, że nie mogę.”
Za każdym razem. W Święto Dziękczynienia. Przez telefon w 2011 roku, kiedy władze powiatu chciały dowiedzieć się o cofnięciu linii brzegowej i poprosiłem go, żeby po prostu zrobił mi zdjęcie frontu, powiedział to, rozłączył się i nie oddzwonił do mnie przez sześć dni.
I broniłem go w tym wyroku przez 26 lat. Przed moją córką. Przed moją siostrą. Przed sąsiadem, kiedyś na pogrzebie.
On nie może tam wyjść. Nie rozumiesz, co widział.
Uwierzyłem mu. Zasłużył na to.
Chcę to jasno powiedzieć: moim zdaniem na to zasłużył.
I tak było, aż do momentu, w którym przestało być prawdą.
Wróciłem do samochodu i po raz pierwszy od czasów administracji Clintona pojechałem własnym podjazdem.
Ma około 400 jardów długości, zakręca dwa razy, przechodzi przez las poplonów, a następnie przez wielkie czerwone sosny, które mój teść posadził w 1958 roku.
Pierwszą rzeczą była trawa.
Została skoszona. Nie wykarczowana. Ani razu nie przewrócona przez życzliwego sąsiada.
Skosiłem oba pobocza na głębokość około trzech cali, z taką równością, jaką uzyskasz od kogoś, kto robi to zgodnie z harmonogramem.
Drugą rzeczą był żwir. W zagłębieniu przy drugim zakręcie, gdzie zawsze był wypłukiwany, znajdował się nowy żwir, który został wyrównany.
Zwolniłem do około czterech mil na godzinę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
