Jej usta się rozchyliły, a ja poczułem się kompletnie zagubiony, patrząc na nich oboje. „Mamo” – powiedziałem ostrożnie – „znasz go?”
Nie odpowiedziała mi. Jej wzrok wciąż utkwiony był w Alaricu.
Kobieta obok nas odsunęła krzesło. „To niedorzeczne. Otwórz drzwi”.
Alaric wstał, a jego wyraz twarzy znów stwardniał w chwili, gdy się do niej odwrócił. „Za chwilę”.
„Nie masz prawa mnie zawstydzać.”
Prawie się roześmiałem z absurdalności tej sytuacji. „Sam się skompromitowałeś”.
Spojrzała na mnie gniewnie. „Nie mówiłam do ciebie”.
„Mówiłeś o mojej matce.”
„Daphne” – mruknęła mama, a jej głos był tak napięty, że aż wycisnął ze mnie całą złość, zastępując ją czymś bliższym zmartwieniu.
Spojrzałem na nią uważnie. Nie była już tylko zdenerwowana. Wyglądała na autentycznie wstrząśniętą. Alaric też to zauważył, pochylając się ku niej.
„Czy wszystko w porządku?”
“Nic mi nie jest.”
„Zawsze tak mówisz, kiedy tak nie jest.”
Mama spojrzała na niego ze zdziwieniem i coś między nimi przeszło bezgłośnie. Rozpoznanie. Historia. Ten szczególny rodzaj historii, który nie wyparowuje ot tak, bo minęły lata.
Restauracja
Powoli usiadłem. „Dobrze” – powiedziałem. „Ktoś musi mi wyjaśnić, co się tu dzieje”.
Mama pocierała dłonie o spodnie. Alaric rozejrzał się po jadalni, gdzie wszyscy ostentacyjnie udawali, że nie słuchają, i szło im to fatalnie. Mimo to zniżył głos.
„Molly i ja znaliśmy się dawno temu”.
Mama odetchnęła. „To jeden ze sposobów, żeby to ująć”.
Moje zmieszanie tylko się pogłębiło. Alaric uśmiechnął się blado. „Pracowaliśmy razem”.
„W barze” – dodała cicho mama. „Zanim się urodziłeś”.
Spojrzałem na nią. „Nigdy mi tego nie mówiłaś”.
„Jest wiele rzeczy, o których ci nie powiedziałem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
