„Napisałeś: ‘Mam nadzieję, że pewnego dnia zrozumiesz, że po prostu baliśmy się tego, jak wpłynie na ciebie powiedzenie ci tego’”.
Oczy Davida napełniły się łzami. „Nie pamiętam, żebym to pisał”.
„No cóż, tak właśnie zrobiłeś.”
Usiadła naprzeciwko nas.
Potem powiedziała: „Nie czuję się winna z tego powodu, że żyłam”.
Spojrzałem na nią.
Teraz płakała. „Jest mi smutno, że umarła”.
„Wiem. Wszyscy wiemy.”
„Dziwnie się czuję, mając bliźniaczkę, o tym nie wiedząc”.
“Przepraszam.”
„Mam wrażenie, że powinnam tęsknić za kimś, kogo nigdy nie poznałam”.
Wyciągnąłem do niej rękę.
Pozwoliła mi je wziąć.
Potem powiedziała: „Ale nie czuję się winna”.
Ścisnęło mi się gardło.
“Jestem zły, że myślałeś, że to zrobię.”
„Poczyniliśmy pewne założenia”.
Potrząsnęła głową.
„Nie możesz decydować o tym, co mogę udźwignąć, tylko dlatego, że boisz się mojej reakcji”.
“Masz rację.”
„Powinienem był znać jej imię”.
To mnie załamało.
“Masz rację.”
„Powinienem mieć zdjęcia”.
“Tak.”
„Powinienem był się domyślić, dlaczego babcia płakała w moje urodziny”.
Zakryłem usta.
Hannah spojrzała na nas oboje.
„Nie mówię, że chciałeś mnie skrzywdzić.”
Dawid powiedział: „Nie zrobiliśmy tego”.
“Ja wiem.”
„Ale tak zrobiliśmy.”
“Tak.”
To była nasza pierwsza szczera rozmowa o Rosie jako rodzinie.
Nie ostatni.
Tydzień później Hannah zapytała, gdzie pochowano Rosie.
Nigdy nie była na cmentarzu, na którym pochowano Rosie.
Oczywiście, że nie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
