Przez dłuższą chwilę żadne z nich nie odpowiedziało.
Wtedy w końcu przemówiła.
„Mogę ci wybaczyć, że panikowałaś.”
Ryan spojrzał w górę.
„Ale nigdy ci nie wybaczę, że znów mnie tak odtrąciłaś.”
Skinął głową przez łzy.
“Rozumiem.”
„Nie będziesz już udawać, że mnie chronisz, kłamiąc.”
„Obiecuję.”
Obserwowałem mojego brata.
Jego żona.
Ich córka.
I po raz pierwszy odkąd zginęli nasi rodzice, coś we mnie wreszcie się rozluźniło.
Delikatnie pocałowałem Hope w czoło.
Potem się cofnąłem.
Rodzina, którą tak desperacko starałem się utrzymać w całości, nie była idealna.
Może nigdy tak nie będzie.
Ale teraz przynajmniej stanęli twarzą w twarz z prawdą.
I po raz pierwszy odkąd Hope przyszła na świat, uwierzyłam, że może wszystko będzie dobrze.
