Kilka minut później drzwi się otworzyły.
Claire pospieszyła pierwsza, Evan tuż za nią.
Wyobrażałem sobie ten moment przez miesiące.
„Powiedz cześć swojej córce” – szepnąłem.
Obaj stanęli jak wryci.
“Powiedziałeś ‘córko’?” Twarz Evana zbladła.
“Powiedz cześć swojej córce”
Uśmiech Claire zniknął tak szybko, że się przestraszyłem.
Evan pokręcił głową.
„Nie. Nie… to jest złe.”
Mocniej objęłam dziecko ramionami.
“Co się stało?”
Claire wpatrywała się w dziewczynkę. „To nie jest dziecko, jakiego chcieliśmy”.
“Co się stało?”
Jedna z pielęgniarek cicho wyszła z pokoju.
Leżałam tam, trzymając dziecko przy piersi.
“Co to ma znaczyć?”
„Obiecano nam coś innego” – warknęła Claire. „Nie chcemy TEGO dziecka”.
Evan skinął głową.
„Zaszła pomyłka, Marianne. Bardzo poważna pomyłka.”
“Nie chcemy TEGO dziecka.”
“Czy ktoś z was mógłby wyjaśnić, co się dzieje?”
Claire przeczesała włosy dłonią i wydała zirytowany odgłos.
“Obiecano nam chłopca!”
Evan odchrząknął. „Potrzebowaliśmy chłopca”.
Jeszcze o tym nie wiedziałam, ale ich obsesja na punkcie syna nie miała nic wspólnego z osobistymi preferencjami, a wszystko ze świadomością, że chcą mieć dziecko.
“POTRZEBOWALIŚMY chłopca.”
Claire zaczęła chodzić tam i z powrotem.
„Pozwiemy klinikę. Zapewnili nas, że to będzie chłopiec. To dziecko” – wskazała na dziecko w moich ramionach – „to ich wina. Ich błąd”.
Wtedy się wściekłem.
„Pomyłka? Słuchajcie, oboje, nie wiem, co się tu dzieje, ale mam już dość słuchania waszych gadania o tym dziecku”.
Wtedy się wściekłem.
“Nie rozumiesz—”
„Bo ciągle powtarzasz, że to dziecko, które poprosiłaś, żebym dla ciebie niosła, nie jest tym, czego chciałaś, tak jakbyś dostała złe zamówienie w restauracji”.
Dziecko poruszyło się i wydało głośny płacz.
Przesunąłem ją i poklepałem po plecach.
I wtedy podjąłem decyzję.
„Jakbyś dostał złe zamówienie w restauracji”.
„Nie pozwolę ci jej zabrać” – powiedziałem.
Spojrzeli na siebie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
