Daniel odebrał telefon z gabinetu dyrektora.
W drodze do domu Daniel siedział w ciężkim milczeniu, zanim się odezwał: „Nie możesz bić ludzi, Lily”.
Lily wpatrywała się w okno. „To nie było z powodu tego, co o tobie powiedział”.
„Dlaczego więc?”
Dziewczynka wzięła głęboki oddech. „Powiedział, że Renee umrze”.
Daniel poczuł, że w gardle robi mu się gula.
Lily odwróciła się do niego, a jej oczy błyszczały łzami. „Naprawdę?”
Daniel mógł skłamać. Mógł jej powiedzieć, że wszystko będzie dobrze.
Ale przysiągł, że nigdy nie skłamie swojej córce.
„Może tak” – powiedział cicho Daniel.
Lily popłynęła łzami. „Więc nie chcę się do niej przywiązywać”.
“Lilia…”
„Już straciliśmy mamę!” szlochała. „Co się stanie, jeśli będę kochać Renee, a ona też nas zostawi?”
Daniel podjechał ciężarówką do krawężnika, zaparkował i wziął córkę na ręce.
„Kiedy twoja mama była chora” – wyszeptał Daniel w jej włosy – „powiedziała mi coś, czego nigdy nie zapomnę. Powiedziała, że jej największym strachem nie jest śmierć”.
Lily spojrzała na niego. „Co się stało?”
„Jej największym strachem było to, że ty i ja będziemy tak przerażeni perspektywą ponownego cierpienia, że przestaniemy wpuszczać ludzi do środka”.
Lily ukryła twarz w jego piersi.
„Kochanie kogoś zawsze jest przerażające, kiedy wiesz, że możesz go stracić” – powiedział Daniel cicho. „Ale zamknięcie serca nie uśmierza bólu, kochanie. To tylko sprawia, że zaczynasz go tracić, zanim jeszcze zniknie.”
Od tego dnia Renee stała się cichą, stałą obecnością w życiu Lily.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
