Pochyliłem się, aż zobaczył, co dwadzieścia lat zrobiło z chłopcem, którego kiedyś zawiódł. „Powiedz mi, kto to zamówił”.
Palce Samuela zadrżały. „Twój ojciec odkrył, że ktoś w jego własnym domu sprzedawał go po kawałku. Nie terytorium. Nie przesyłki. Rodzinę”.
Dreszcz przeszedł mnie po plecach.
„Miał zeznawać pod jednym warunkiem” – kontynuował Samuel. „Ochrona jego dzieci”.
„Moja siostra i ja.”
“Tak.”
„Kto go zdradził?”
Samuel otworzył usta, ale ból przesłonił mu odpowiedź. Jego serce pulsowało na ekranie.
Złapałem go za ramię. „Powiedz imię”.
Spojrzał na mnie nie ze strachem, lecz ze współczuciem.
„Osoba, której najbardziej ufasz.”
Monitor stał się długi i bezlitosny.
Lekarze rzucili się do przodu. Marco odciągnął mnie. W pokoju zrobiło się głośno i głośno, ale martwe oko Samuela Reeda pozostało otwarte, odbijając światło nad sobą niczym zimne gwiazdy.
Osoba, której najbardziej ufasz.
W moim świecie zaufanie nie było uczuciem. Było bronią, którą komuś wręczasz i rzucasz wyzwanie, żeby ją obrócił.
Ufałam tylko trzem osobom.
Moja siostra Sofia.
Marco.
I mój wujek Vincent, człowiek, który mnie wychował po zamordowaniu mojego ojca.
O świcie kościół St. Mary’s zamienił się w fortecę.
Dwóch moich ludzi pilnowało każdej klatki schodowej. Jeden stał w windzie. Drugi obserwował drzwi Eleny z ręką pod marynarką. Marco załatwiał wszystko w milczeniu i sprawnie, z nieodgadnioną miną.
Zbyt nieczytelne.
Podejrzenie jest trucizną, która smakuje jak przetrwanie.
Obserwowałem go z końca korytarza, podczas gdy policjanci kłócili się z ochroną szpitala na dole. Był ze mną odkąd byliśmy nastolatkami. Przyjął kulę przeznaczoną dla mnie na Brooklynie. Grzebał ze mną ludzi, kłamał dla mnie, zabijał dla mnie.
Osoba, której najbardziej ufasz.
Marco podszedł. „Spalonego SUV-a strzelców znaleziono w Jersey. Tablice rejestracyjne zostały skradzione. Nie było ciał”.
“Profesjonalny.”
“Tak.”
„Jakieś nagranie z kamery?”
„Kamery w szpitalu zostały wyłączone dziewięć minut przed atakiem”.
„Dziewięć minut.”
Skinął głową. „Ktoś miał dostęp do systemu”.
„Albo ktoś za to zapłacił.”
Marco utkwił we mnie wzrok. „Myślisz, że to wyszło z wnętrza?”
„Myślę, że Samuel Reed żył dwadzieścia lat, a Elena omal nie umarła, przynosząc mi klucz z wygrawerowanym herbem mojego ojca. Myślenie na małą skalę obraziłoby wszystkich zaangażowanych”.
Zniżył głos. „Podejrzewasz mnie?”
I tak to się stało.
Człowiek niższego stanu odwróciłby wzrok.
Nie, nie zrobiłem.
“Tak.”
Ból zamigotał w jego oczach, szybki i ludzki, ale dyscyplina go pochłonęła.
„Dobrze” – powiedział.
Zmrużyłem oczy.
„Gdybyś tego nie zrobił, pomyślałbym, że żal cię ogłupia”. Marco podszedł bliżej. „Podejrzewaj wszystkich. W tym mnie. Ale dopóki nie zdecydujesz się wpakować mi kuli w łeb, pozwól mi pomóc utrzymać ją przy życiu”.
Przyglądałem mu się przez dłuższą chwilę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
