Elena przełknęła ślinę. „Powiedział mi, że cokolwiek dał mi Samuel Reed, należało do zmarłych. Powiedział, że gdybym przejmowała się twoim siostrzeńcem, zapomniałabym twojego imienia”.
Miałem w ustach smak żelaza.
„I nadal przebywałeś blisko mojej rodziny?”
„Zostałam przy chorym dziecku”. Jej spojrzenie złagodniało. „A potem przy tobie, nawet gdy udawałeś, że mnie nie widzisz”.
To bolało bardziej niż oskarżenie.
„Gdzie jest koperta?”
„Schowałem to w St. Michael’s.”
Oczywiście.
„Piwnica” – powiedziałem.
Skinęła głową. „Za statuą, bez rąk”.
„Kto by pomyślał?”
“Nikt.”
„To dlaczego przyszli po ciebie wczoraj wieczorem?”
Jej twarz się zmieniła.
Strach powrócił, ostrzejszy niż ból.
„Bo komuś powiedziałam.”
Cisza między nami stała się ostrzem.
„Kto?” zapytałem.
Spojrzała w stronę szklanego okna w drzwiach, gdzie Marco stał na zewnątrz, odwrócony do nas plecami.
„Nie wiedziałam, komu innemu zaufać” – wyszeptała. „Powiedziałam twojej siostrze”.
Tego ranka Sofia przybyła do szpitala o 7:42 w okularach przeciwsłonecznych na tyle dużych, że mogły ukryć strach, smutek i poczucie winy.
Moja młodsza siostra odziedziczyła urodę po matce i talent ojca do sekretów. Wkroczyła do korytarza otulona w kamelowy płaszcz, a za nią podążało dwóch ochroniarzy. Jej rude włosy były starannie upięte, mimo późnej pory.
Gdy mnie zobaczyła, rzuciła się i mnie przytuliła.
Trzymałem ją ostrożnie.
Pachniała drogimi perfumami i deszczem.
„Przyszłam, jak tylko Marco zadzwonił” – powiedziała. „Jak się czuje Elena?”
“Żywy.”
“Dzięki Bogu.”
Przyglądałem się jej twarzy. „Dobrze ją znasz?”
Sofia zdjęła okulary przeciwsłoneczne.
Błąd.
Jej oczy były czerwone.
„Dante, nie rób tego.”
„Co zrobić?”
„Spójrz na mnie tak, jakby każdy już był winny.”
“Czy jesteś?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
