Ona mnie uderzyła.
Trzask rozległ się echem w korytarzu. Moi ludzie odwrócili głowy. Marco nie.
Głos Sofii zadrżał. „Ty nieznośny draniu. To ja kazałam Elenie wyjechać z Nowego Jorku”.
Nic nie powiedziałem.
„Przyszła do mnie trzy dni temu” – kontynuowała Sofia. „Powiedziała, że ma coś, co należało do taty. Była przerażona. Nie chciała ci tego dać, bo bała się, że wciągnie cię to w wojnę”.
„Tak.”
„Nie”. Sofia podeszła bliżej, zniżając głos. „Urodziłeś się w czasie wojny. Po prostu nie wiedziałeś, która strona w ciebie celowała”.
Mój puls uderzył raz, mocno.
„Co ci pokazała?”
„Nie koperta. Tylko zdjęcie.”
„Czego?”
Sofia spojrzała na Marca.
Podążyłem za jej wzrokiem.
Wyraz twarzy Marca się nie zmienił, ale jego ręka lekko przesunęła się w stronę kurtki.
„Sofio” – ostrzegłem.
Wyszeptała: „Zdjęcie wujka Vincenta stojącego obok Samuela Reeda”.
Korytarz zniknął wokół mnie.
Vincent przysiągł, że Samuel Reed zmarł przed moim ojcem. Wykorzystał rzekomą zdradę Reeda, by wyjaśnić wszystko, co nastąpiło później. Prokurator, Varricchiowie, masakra.
Dwadzieścia lat zemsty zbudowane na historii, którą umieścił w moich rękach niczym pismo święte.
Marco powiedział: „Dante…”
„Nie.”
Zamarł.
Spojrzałem na Sofię. „Powiedziałeś Vincentowi?”
Jej twarz się skrzywiła. „Nie.”
„Czy ktoś widział cię z Eleną?”
„Nie wiem. Może. Byłem ostrożny.”
Ostrożność nigdy nie była wystarczająca.
Zadzwonił mój telefon.
Wujek Vincent.
Imię pojawiło się na ekranie w okrutnym momencie.
Odpowiedziałem bez słowa.
„Siostrzeńcu” – powiedział ciepło Vincent. W jego głosie czuć było dym cygarowy, starą skórę i pewność siebie człowieka, któremu nigdy nie odmawiano. „Słyszałem, że w szpitalu były kłopoty”.
„Wiadomości szybko się rozchodzą.”
„W naszej rodzinie tak musi być.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
