W czerwcu Irena przestała jeść. Lekarz z przychodni powiedział, że to może być kwestia dni. Siedziałam przy niej wieczorami, po zamknięciu salonu, z herbatą, której ona już nie piła. Trzymałam ją za rękę – tę jedną sprawną, prawą. Irena szeptała rzeczy, których nie rozumiałam. Imiona ludzi, których nie znałam. Miejsca, w których nigdy nie byłam.
Zmarła dwudziestego trzeciego lipca, rano, kiedy byłam w pracy. Zadzwoniła pielęgniarka ze środowiskowej opieki, która przychodziła raz w tygodniu. Zamknęłam salon wcześniej, weszłam do mieszkania na piątym piętrze po raz ostatni i usiadłam w kuchni, w której przez dwanaście lat tyle razy stawiałam czajnik. Pachniało tak jak zawsze – herbatą, starymi gazetami i kremem Nivea, którego Irena używała do rąk.
Na pogrzebie był Marek z żoną, kilkoro dalszych znajomych Ireny i ja. Ceremonia była krótka. Marek płakał – i wierzę, że szczerze. Nieobecność to nie to samo co brak miłości. Czasem ludzie po prostu nie umieją być blisko.
A potem, przy bramie cmentarza, podszedł do mnie mężczyzna, którego nie znałam. Przedstawił się jako notariusz prowadzący testament Ireny. Wręczył mi kopertę i powiedział, że Irena sporządziła testament notarialny trzy lata temu. Że chciała, żebym wiedziała od razu, a nie z urzędowego pisma za kilka tygodni.
Otworzyłam kopertę w samochodzie, na parkingu przy cmentarzu, z kluczykiem w stacyjce i rękami, które trzęsły się tak, że ledwo wyciągnęłam kartki. Irena zostawiła mi swoje mieszkanie. Pięćdziesiąt dwa metry na piątym piętrze, z widokiem na park i balkonem, na którym hodowała pelargonie.
Następne dni były jak sen, w którym wszystko jest trochę za głośne i trochę za szybkie. Marek zadzwonił do mnie trzeciego dnia. Nie krzyczał – mówił spokojnie, kontrolowanym głosem, który był gorszy od krzyku.
– Pani Elżbieto, chyba pani rozumie, że to nie jest normalne. Dwanaście lat i nagle – mieszkanie? Ludzie będą gadać.
– Niech gadają – odpowiedziałam, choć serce waliło mi jak oszalałe.
– Mam prawo do zachowku – powiedział. – Mój prawnik się z panią skontaktuje.
I tu muszę powiedzieć coś, co długo zajęło mi sformułowanie nawet przed sobą samą. Przez pierwsze dni po otwarciu koperty nie czułam radości. Czułam wstyd. Obudziłam się w środku nocy i pomyślałam – a co, jeśli on ma rację? Co, jeśli ludzie naprawdę będą gadać? Że latami chodziłam do starej kobiety, bo liczyłam na spadek? Że byłam sprytna?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
