„Oddaj kluczyki do samochodu swojemu bratu!” – zażądał mój ojczym. Uśmiechnęłam się tylko i zadzwoniłam na policję na jego oczach.

Potem Maksym w końcu wypowiedział słowa, na które czekałam.
„Mamo, przyszłaś tu bez zapowiedzi. Ojciec poprosił o cudzy samochód. Pasza ma dwadzieścia trzy lata i własne problemy. Nie rozumiem, czego ode mnie oczekujesz”.
Nina Pietrowna zamarła.
Wyszła bez pożegnania.
Tego wieczoru siedzieliśmy z Maksymem na balkonie.
„Jak ci się udaje zachować taki spokój?” – zapytał mnie.
Zastanowiłam się przez chwilę.
„Wiem, co moje” – odpowiedziałam. „I chyba nie muszę nikomu dwa razy tłumaczyć tego samego”.
Następnego dnia Maksym zadzwonił do ojca.

Trzy miesiące później Pasza w końcu znalazł pracę – jako kurier rowerowy.
Iwan Pietrowicz nigdy nie przeprosił. Zamiast tego, po kilku tygodniach milczenia, zaprosił Maksima na ryby i zachowywał się, jakby nic się nie stało.
Nina Pietrowna dzwoniła jeszcze kilka razy z propozycjami, jak moglibyśmy „pomóc rodzinie”.
Za każdym razem słuchałem.
Potem odmawiałem.
Żadnej dyskusji.
Żadnych wyjaśnień.
Po prostu nie.
Z czasem telefony stawały się rzadsze.
Pewnego wieczoru Maksym przyznał, że po raz pierwszy w życiu nie czuje się już rozdarty między żoną a rodziną.