„Przyjmuj leki zapobiegające odrzuceniu przeszczepu na czas”.
Wydał z siebie urwany śmiech. „Sarah…”
„Mówię zupełnie poważnie” – powiedziałem, stanowczo nawet teraz. „Ósma rano. Ósma wieczorem. Nie 8:10. Twoje życie zależy teraz od małych, nudnych, powtarzalnych rzeczy”.
„Tak jak ja” – wyszeptał. „Według ciebie”.
„Tak jak ja” – zgodziłem się. „Według ciebie”.
„Punkt ósmy”
Spojrzał na pierścionek, który znalazł kilka tygodni wcześniej i delikatnie położył go na moim kocu.
„Zatrzymaj to” – powiedziałem.
“Dlaczego?”
„Aby przypomnieć, że coś małego i lekkiego może unieść ogromny ciężar”.
Lekarz dał mu znak, że czas iść. Zamiast tego pochylił się bliżej.
„Boisz się?”
Spojrzałem na sufit. „Tak.”
Po raz pierwszy od dwudziestu dwóch lat usłyszał, jak przyznaję się do strachu.
„Co robisz, kiedy się boisz?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
