Zamek błyskawiczny w plecaku dziecięcym.
Kiedyś widziałem, jak klęczał na korytarzu i wiązał but uczniowi pierwszej klasy podczas wycieczki szkolnej, ponieważ chłopiec był zbyt zawstydzony, żeby zapytać o to swojego nauczyciela.
Nikt za to nie klaskał.
Nikt tego nie zauważył.
Oprócz mnie.
Nikt za to nie klaskał.
***
Tego wtorkowego popołudnia stałem przed siłownią i czekałem na przejazd, gdy usłyszałem śmiech w pobliżu głównej sali.
Nie jest to rodzaj śmiechu, który sprawia, że masz ochotę przyłączyć się do śmiechu.
Inny rodzaj.
Odwróciłem się i zobaczyłem pana White’a myjącego podłogę przy gablocie z pucharami, a w pobliżu stało trzech chłopaków z mojej klasy.
Jeden z nich wskazał na swoje stopy.
“Hej, panie, wygląda, jakbyś miał szmaty na nogach.”
Usłyszałem śmiech w pobliżu głównej sali.
Ktoś inny pochylił się bliżej i uśmiechnął.
„Być może z pensji woźnego będzie cię stać na klapki”.
Pan White ciągle zmywał.
Jego buty były starymi, czarnymi, roboczymi butami, rozciętymi po bokach, owiniętymi paskami szarej taśmy, żeby zapobiec odklejaniu się podeszwy. Jeden palec był tak cienki, że widziałem bladą skarpetkę pod spodem.
Chłopcy zaczęli się śmiać jeszcze głośniej.
Pan White ciągle zmywał.
Pan White uśmiechnął się, jakby ich nie słyszał, ale jego dłoń zacisnęła się mocniej na trzonku mopa.
Coś gorącego wzrosło w mojej piersi.
„To nie jest śmieszne” – warknąłem.
Odwrócili się.
Jeden z nich prychnął.
“A ty jesteś jego prawnikiem?”
„Nie” – odparłem. „Po prostu nie jestem chamem”.
Coś gorącego wzrosło w mojej piersi.
Zostałem wtedy szturchnięty ramieniem, gdy przechodzili obok, ale prawie tego nie poczułem.
Pan White spojrzał na mnie.
„Nie musiałeś tego robić, Harry.”
„Tak” – powiedziałem. „Tak zrobiłem”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
