Wyprostowałem kilka pudełek, które były już idealnie proste.
„No cóż. Gratuluję.”
Emily zmrużyła oczy.
“Co?”
“Co?”
„Ty podłożyłeś głos.”
„Nie mam głosu”.
„Tak, masz rację. To, gdzie „dobrze dla ciebie” tak naprawdę oznacza: „Jak śmiesz atakować mnie osobiście tą informacją?”
Westchnąłem.
„Po prostu za tobą tęsknię. Jestem dumny ze wszystkiego, co tu zbudowałeś. Ale czasami mam też prawo być smutnym z własnego powodu”.
Jej wyraz twarzy złagodniał.
„Ja też tęsknię za tobą, mamo.”
To powinno wystarczyć.
Przez lata jakoś tak wyszło, że wziąłem te trzy słowa i przekształciłem je w wyimaginowany bilet lotniczy do domu.
Następnego wieczoru Emily spóźniła się do pracy.
Matka Joona nie czuła się dobrze, więc na kolację przyszli tylko Joon i Young-ho.
Spotkałem Young-ho na ślubie i raz później.
Był powściągliwy i formalny, ale zawsze uprzejmy wobec mnie.
Poszłam do kuchni przygotować przystawki, podczas gdy on i Joon rozmawiali przy stole w jadalni.
Na początku je ignorowałem.
Następnie przeszli na język koreański.
Potem usłyszałem imię Emily.
Young-ho powiedział: „Jeśli Emily albo Stella kiedykolwiek dowiedzą się, jak wielki strach wpłynął na początek tego małżeństwa, te rozmowy kwalifikacyjne będą najmniejszą rzeczą, jaką będziecie musieli wyjaśnić”.
Joon syknął: „Nic o tobie nie usłyszą”.
„Nie można ukrywać planów relokacji w nieskończoność”.
„Powiem Emily, jeśli wydarzy się coś poważnego.”
Moje serce zaczęło walić.
Odszedłem od kuchni.
Potem wyszłam na zewnątrz w kapciach i zadzwoniłam do Emily.
Brak odpowiedzi.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
