Przytuliła mnie mocno.
Ona się roześmiała, ale wiedziałem, że połowa mojego bagażu zawierała rzeczy, o które nigdy nie prosiła.
Nazywałem je prezentami.
Tak naprawdę, niosłem cząstkę domu córce, która wiele lat temu przestała tak nazywać Amerykę.
Emily przeprowadziła się do Korei ze względów zawodowych, tam poznała Joona.
Na początku się martwiłam, bo należał do świata, którego ledwo rozumiałam.
Ale kiedy go poznałam, okazał się cierpliwy, uważny i wyraźnie kochał Emily.
Nazywałem je prezentami.
To nie Joon był tym, z czym miałem problem.
Okazało się, że Emily została.
Kiedy rozpakowywała się, wspomniałem o piekarni niedaleko mojego domu i o targu rolnym.
“Teraz by ci się spodobało.”
“Jestem pewna, że tak zrobię, mamo.”
Następnie złożyła ręcznik.
Okazało się, że Emily została.
„Tak naprawdę zastanawiamy się nad przedłużeniem wynajmu tego mieszkania następnym razem”.
Spojrzałem w górę.
„Jak długo jeszcze?”
“Chwileczkę.”
Wyprostowałem stos pudełek po krakersach, które nie wymagały prostowania.
“No cóż, gratuluję, kochanie.”
„Jak długo jeszcze?”
Emily zmrużyła oczy.
“Co?”
“Ty podłożyłeś głos.”
„Jaki głos?”
„Ten, gdzie „dobrze dla ciebie” oznacza „ta wiadomość mnie osobiście uraziła”.
“Ty podłożyłeś głos.”
„Nie mam głosu. Po prostu tęsknię za tobą. Jestem dumny z twojego życia tutaj, ale czasami też mi smutno”.
„Masz prawdziwy głos” – powiedziała, a potem dodała: „Mamo, ja też za tobą tęsknię”.
To powinno wystarczyć.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
