Jakoś tak wyszło, że przez lata zamieniałem te słowa w bilet powrotny.
Następnego wieczoru Emily miała kłopoty w pracy.
“Mamo, ja też za tobą tęsknię.”
Matka Joona nie czuła się dobrze, więc na kolację przyszli tylko Joon i Young-ho.
Spotkałem Young-ho na ślubie i raz później. Był powściągliwy, ale uprzejmy.
Poszłam przygotować przystawki, podczas gdy on i Joon siedzieli przy stole.
Wtedy przeszli na język koreański.
Na początku je ignorowałem.
Potem usłyszałem imię Emily.
Był powściągliwy, ale uprzejmy.
Young-ho powiedział: „Jeśli Emily albo jej matka kiedykolwiek dowiedzą się, ile strachu towarzyszyło początkom tego małżeństwa, te wywiady będą najmniejszą rzeczą, jaką będziecie musieli wyjaśnić”.
Joon syknął: „Niczego od ciebie nie usłyszą”.
„Nie da się ukrywać planów relokacji w nieskończoność”.
“Powiem Emily, kiedy wydarzy się coś poważnego.”
„Niczego od ciebie nie usłyszą”.
Cofnęłam się, wyszłam na zewnątrz w kapciach i zadzwoniłam do Emily.
Brak odpowiedzi.
Napisałem jedną wiadomość.
Zadzwoń, jak będziesz sama. Proszę.
Potem stałam na zimnie, zastanawiając się, czy powiedzenie jej o tym ochroni moją córkę, czy też doprowadzi do rozpadu małżeństwa, które rozumiałam tylko częściowo.
Zadzwoń, jak będziesz sama. Proszę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
