Jutro Morrison Energy rozpocznie przygotowania wzrokowe. Jutro rozpocznie się przyszłość. Ale dziś wieczorem po prostu odpoczywałem.
1 maja, godzina 10:00 rano. Biały pick-up Morrison Energy Davida Morrisona powoli wjechał na podwórko domu, żwir trzeszczał pod kołami. Siedziałem już na ganku, z na wpół pustym kubkiem kawy grzejącym mi dłonie, i patrzyłem, jak pola pszenicy falują w porannym słońcu.
Zieleń zaczęła przybierać złocisty odcień w ciągu ostatnich kilku dni, co było cichym sygnałem, że wiosna ustępuje miejsca latu. „David wysiadł z ciężarówki ze skórzaną teczką pod pachą. Wszedł na schody ganku i podał mu rękę”.
„Dzień dobry, panie Rutherford” – powiedział. „Gotowy, żeby to oficjalnie ogłosić?”
Odstawiłem kubek z kawą i wstałem. Tak, powiedziałem. Chyba tak.
W domu, w którym mieszkaliśmy, usiedliśmy przy stoliku do gry w karty pod oknem. Kurz leniwie unosił się w świetle, gdy David otworzył teczkę i wyjął z niej gruby plik papierów. Rozłożył na stole umowę, co najmniej 30 stron, starannie uporządkowaną, z kolorowymi zakładkami oznaczającymi miejsca, w których musiałam się podpisać.
To powiedział, stukając w pierwszą stronę, to umowa o partnerstwie w zakresie wierceń, którą Harold i ja sfinalizowaliśmy w październiku zeszłego roku. Chciałbym omówić z wami najważniejsze punkty. Pochyliłem się i przysunąłem bliżej umowę.
Najpierw David zaczął. Morrison Energy pokrywa wszystkie koszty operacji wiertniczych. Szacunkowa całkowita wartość inwestycji wynosi od 8 do 10 milionów dolarów.
Uniosłam brwi. Nie zapłacisz ani złotówki – kontynuował. – My wszystkim się zajmiemy.
Pozwolenia na sprzęt, pracę, transport, przygotowanie terenu. Twoja rola to po prostu posiadanie ziemi. Powoli skinąłem głową.
Po drugie, powiedział, przewracając stronę, zachowujesz pełne prawo własności do farmy. Umowa dzierżawy przyznaje nam prawa do wydobywania minerałów, ale sama ziemia pozostaje twoją własnością. Jeśli kiedyś zdecydujesz się ją sprzedać, umowa o tantiemy zostanie przeniesiona wraz z aktem własności.
Dobrze, powiedziałem cicho. Po trzecie, kontynuował David. Otrzymujesz 75% tantiem netto, zrobił pauzę dla podkreślenia.
Po odliczeniu kosztów operacyjnych i podatków od utrzymania transportu. To niezwykły odsetek, szczerze mówiąc, niemal niespotykany w tej branży. Uśmiechnął się lekko.
Harold bardzo zaciekle o to negocjował. Przez chwilę wyobraziłem ją sobie siedzącą naprzeciwko niego miesiące wcześniej, wychudzoną po chemioterapii, bladą, ale upartą, nieustępliwą. „Ile to właściwie znaczy?”
Zapytałem. David przerzucił stronę na inną. Badania geologiczne szacują, że zasoby możliwe do wydobycia w całym okresie eksploatacji złoża wyniosą około 25 milionów dolarów.
„Aukcja może trwać od 20 do 30 lat, w zależności od tempa wydobycia.”
Spojrzał mi prosto w oczy. Na podstawie obecnych prognoz, prawdopodobnie spodziewamy się 2 do 3 milionów dolarów rocznie z tytułu tantiem. 2 do 3 milionów rocznie.
Przez dłuższą chwilę milczałem. David przewrócił kolejną stronę. Po czwarte, powiedział łagodnie.
Harold zorganizował tymczasową strukturę dochodów, aby wesprzeć cię podczas rozpoczęcia wierceń. Wskazał na fragment umowy. Jest tam fundusz powierniczy w wysokości 500 000 dolarów.
Zarządza nim Sterling Wealth. Od 1 lipca będzie generować około 4200 dolarów miesięcznie. Mrugnąłem.
To twój dochód w fazie wierceń. Gdy produkcja się rozpocznie, prawdopodobnie za około 18 miesięcy, zaczniesz otrzymywać kwartalne czeki z tantiem, oprócz dochodu z funduszu powierniczego, w wysokości 4200 dolarów miesięcznie, czyli ponad dwa razy więcej niż wynosiła moja nauczycielska emerytura. „Wszystko w porządku?”
Zapytał David. Powoli wypuściłem powietrze. „Tak, po prostu dużo do przyswojenia”.
Skinął głową. Rozumiem, ale właśnie tego chciał Harold. Przesunął ostatnią stronę w moją stronę.
Potrzebuję tylko twojego podpisu tu, tu i tu. Kiedy to będzie gotowe, złożymy umowę w urzędzie stanu i wiercenia rozpoczną się 15 maja. Wziąłem długopis.
Ręka lekko mi drżała, gdy podpisywałem każdą linijkę, ale podpisy były wyraźne. David dodał swój podpis i starannie ułożył papiery w teczce, zanim mi je podał. „Gratulacje, panie Rutherford” – powiedział z uśmiechem.
Oficjalnie jesteś nafciarzem. Zaśmiałem się krótko. Spędziłem 40 lat nauczając historii, powiedziałem.
Nie znam się na ropie naftowej. David wstał i ponownie uścisnął mi dłoń. Nie musisz, powiedział.
Po to tu jesteśmy. Zamknął teczkę. Ekipa przyjedzie w przyszłym tygodniu.
Będę cię informować na bieżąco. Po jego odjeździe w domu znów zapadła cisza. Siedziałem sam przy stole, wpatrując się w kontrakt.
75% 2 do 3 milionów dolarów rocznie, 4200 dolarów miesięcznie od lipca. Harold to zbudował. Podczas gdy ja trzymałem ją za rękę w nocy, czytając jej w półmroku sypialni, ona budowała przyszłość, o której istnieniu nawet nie wiedziałem.
Starannie złożyłem umowę i umieściłem ją w kufrze obok jej listów.
15 maja, godzina 7:00 rano. Obudziłem się przy warkocie silników Diesla i echu męskich okrzyków dochodzących z pól. Wciągnąłem dżinsy i wyszedłem na zewnątrz.
Pusty teren za stodołą zmienił się z dnia na dzień. Ciężarówki z platformą przewoziły stalowe belki i rury wiertnicze. Nad placem budowy górował dźwig, a pracownicy w jaskrawych kamizelkach bezpieczeństwa rozładowywali sprzęt.
Prawie 20 mężczyzn szybko przemieszczało się po polu, ustawiając bariery i ustawiając maszyny. Podszedł do mnie barczysty mężczyzna po pięćdziesiątce. „Pan, panie Rutherford?”
zapytał. „Tak, Caleb Miller, brygadzista.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
