Ale zanim zdążyłem zrobić krok, deszcz nagle przestał padać na moją głowę.

Nade mną pojawił się czarny parasol.

Podniosłem wzrok i zobaczyłem dziekana Jonathana Bradleya, przewodniczącego uniwersyteckiej komisji medycznej, który patrzył na mnie z przerażeniem.

„Doktorze Hensley?” – powiedział. „Dlaczego stoi pan tu na mroźnym deszczu? Rada powiernicza szuka pana za kulisami od trzydziestu minut!”

Część 2

Za kulisami świat wydawał się zupełnie inny.

W powietrzu unosił się zapach wypolerowanej skóry, starego papieru i drogich kwiatów. W chwili, gdy dziekan Bradley wprowadził mnie przez prywatne wejście dla wykładowców, dwóch asystentów podbiegło z podgrzewanymi ręcznikami.

„Mamy ją! Doktor Hensley jest tutaj!” – zawołał jeden z nich.

Dr Charles Fletcher, światowej sławy szef oddziału onkologii dziecięcej i mój promotor, wyszedł z przymierzalni z dumnym uśmiechem.

„Boże, Klaro” – powiedział ciepło. „Myśleliśmy, że straciliśmy naszą gwiazdę”.

Podniósł ciężki, aksamitny kaptur doktora i nałożył mi go na ramiona. Zielono-złota satynowa podszewka podkreślała mój rzadki, podwójny status doktora medycyny i doktora.

Przypominało zbroję.

„Wyglądasz wspaniale” – powiedział cicho dr Fletcher. „Twoje badania nad białaczką dziecięcą zmienią świat. Twoja matka byłaby taka dumna”.

Spojrzałem w lustro.

Niewidzialna dziewczyna w poplamionym uniformie zniknęła.

Na jej miejscu stała kobieta, owiana każdą nieprzespaną nocą, każdą łzą i każdym upokorzeniem, jakie przeżyła.

Tymczasem w czwartym rzędzie w sektorze VIP Thomas i Victoria występowali przed nieznajomymi.

„Och, absolutnie” – skłamała Victoria rodzinie bogatego neurochirurga. „Haley jest dziś praktycznie gościem honorowym. Nasza druga córka to tylko asystentka niższego szczebla. Słodka, ale takie pokoje ją onieśmielają”.

Thomas z dumą skinął głową i stuknął w złożony w kieszeni kurtki nakaz eksmisji.

„Chodzi o to, żeby otaczać się tym, co doskonałe” – chwalił się.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!