Jednak ruch ten może w rzeczywistości wynikać ze  zmieniających się warunków atmosferycznych i oświetlenia .

Światło nie musi mieć określonego celu.

Atmosfera sama w sobie może tworzyć wrażenie ruchu.

Znane zjawisko psychologiczne

Za tą tendencją kryje się szersza koncepcja psychologiczna:  pareidolia .

Pareidolia występuje, gdy ludzie dostrzegają znajome wzorce w niejednoznacznych lub przypadkowych bodźcach.

Prostym przykładem jest zobaczenie twarzy na chmurze.

Ludzie mogą również rozpoznawać znajome kształty w cieniach, skałach, odbiciach lub wzorach światła.

Ta tendencja nie jest oznaką, że z obserwatorem dzieje się coś złego.

Jest to normalna cecha ludzkiej percepcji.

Nasze mózgi są zaprojektowane tak, aby wyciągać wnioski z niekompletnych informacji.

W przypadku dziwnego światła na niebie połączenie jasności, kontrastu, ruchu i niejednoznacznego konturu może stanowić szczególnie sugestywny przykład tego zjawiska.

Widz może naprawdę mieć wrażenie, że zobaczył postać.

Efekt optyczny może być prawdziwy.

Interpretacja może po prostu różnić się od fizycznego mechanizmu, który ją wywołał.

Dlaczego obraz wydaje się tak przekonujący

Kilka czynników może współdziałać, aby stworzyć niezwykle przekonującą iluzję.

Jasność

Bardzo jasne źródło światła może przytłoczyć otaczające szczegóły wizualne, przez co krawędzie kształtu staną się trudne do zinterpretowania.

Kontrast

Jasny obiekt na tle ciemnoniebieskiego nieba może wydawać się ostry.

Dystans

Gdy w pobliżu nie ma znanych obiektów, trudno jest ocenić odległość.

Zniekształcenia atmosferyczne

Różne warstwy powietrza mogą zmieniać pozorny kształt i położenie światła.

Ruch

Niewielkie zmiany mogą sprawić, że statyczne zjawisko optyczne wyda się dynamiczne.

Rozpoznawanie wzorców

Mózg naturalnie próbuje przekształcić niejednoznaczne kształty w formy rozpoznawalne.

Połączenie tych czynników może sprawić, że obraz będzie wyglądał niemal niemożliwie.

Niezwykłe może pochodzić ze zwykłych składników

Być może najbardziej fascynującą częścią tego zjawiska jest to, że żaden z jego składników nie musi być niezwykły.

Światło słoneczne jest zwyczajne.

Powietrze jest zwyczajne.

Para wodna jest czymś zwyczajnym.

Kryształki lodu są czymś zwyczajnym.

Drobne cząsteczki w atmosferze są czymś zwyczajnym.

Ludzki układ wzrokowy jest zwyczajny.