Naomi zamarła.
“Oh.”
„Tak cię zdobywa.”
“Widzę.”
„Bardzo manipulacyjne.”
„Powinna zostać prawniczką”.
Oboje cicho się zaśmialiśmy.
Wtedy Naomi spojrzała na mnie.
Naprawdę wyglądał.
„Nie spałeś.”
„Śpię.”
„Zamykanie oczu podczas martwienia się nie jest snem.”
„Mam noworodka.”
„Ty też mi czegoś nie mówisz.”
To była Naomi.
Nie było sensu udawać.
Wziąłem telefon i otworzyłem wiadomość od Adriana.
Przeczytała szczegóły zaproszenia dwa razy.
Następnie odłożyła telefon.
“NIE.”
„Nie powiedziałem ci, co myślę.”
„Znam cię.”
„Znasz mnie od czternastu miesięcy.”
„To było bardzo pracowite czternaście miesięcy”.
Spojrzałem w stronę okna.
Deszcz spływał po szybie, zamieniając budynki po drugiej stronie ulicy w szare cienie.
„Zadzwonił do mnie” – powiedziałem.
Wyraz twarzy Naomi uległ zmianie.
„On osobiście dzwonił?”
Skinąłem głową.
„Co powiedział?”
Powtórzyłem rozmowę tak dokładnie, jak potrafiłem.
Nie dramatyzowałem słów Adriana.
Nie potrzebowali pomocy.
Kiedy skończyłem, Naomi siedziała w milczeniu.
„Powiedziałaś mu o Elianie?”
“NIE.”
„Mia.”
„On nie pytał.”
„To nie jest problem”.
“Ja wiem.”
Mój głos lekko się załamał.
Spojrzałem na swoje dłonie.
„Zrobiłam test, bo powiedziałeś, że potrzebujemy pewności, zanim się z nim skontaktujemy. Potem poród zaczął się wcześniej. Miałam mu powiedzieć po porodzie. Zaplanowałam całą rozmowę.”
“Co się stało?”
„On zadzwonił pierwszy.”
Naomi odchyliła się do tyłu.
„A teraz chcesz iść na jego ślub.”
“Tak.”
„Z Elianą.”
“Tak.”
„I raport o ojcostwie.”
Zawahałem się.
“Prawdopodobnie.”
Naomi westchnęła.
Bez niecierpliwości.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
