Otworzyłem oczy.
„Co podpisałem?”
„Ustalamy to”.
Powietrze się zmieniło.
„Naomi.”
„Istnieje dokument przenoszący tymczasowe uprawnienia do zarządzania jednym rachunkiem inwestycyjnym”.
„Do kogo?”
„Twój mąż.”
Spojrzałem na nią.
„Były mąż” – poprawiła go łagodnie.
„Nigdy nie oddałem Adrianowi kontroli nad moim dziedzictwem”.
„Wygląda na to, że podpis jest twój.”
“Pojawia się?”
Sięgnęła po brązową teczkę, mimo że wcześniej mówiła mi, żebym tego nie robił.
Z wnętrza wyjęła kserokopię dokumentu.
Natychmiast rozpoznałem datę.
Trzy dni po moim drugim poronieniu.
Mój podpis znajdował się na dole.
Tylko że coś było nie tak.
Przestudiowałem tę stronę.
„Nie pamiętam tego.”
„To nie znaczy, że tego nie podpisałeś.”
„Brałem leki przeciwbólowe”.
“Ja wiem.”
Ścisnęło mnie w gardle.
„Adrian przyniósł dokumenty do szpitala.”
Naomi zamarła.
„Jakie dokumenty?”
„Nie wiem. Formularze ubezpieczeniowe. Dokumenty dotyczące zwolnień lekarskich. Powiedział, że księgowy potrzebuje podpisów, bo zbliża się termin rozliczenia podatku.”
„Ile dokumentów?”
„Nie pamiętam.”
„Mia, pomyśl.”
Jej pilność mnie przeraziła.
Zamknąłem oczy.
Wspomnienie wypłynęło na powierzchnię.
Światła szpitalne.
Moje ciało boli.
Adrian siedzi obok mnie ze stosem papierów na kolanach.
Jego twarz wyglądała na wyczerpaną.
Pocałował mnie w czoło.
Po prostu podpisz się tam, gdzie to zaznaczyłam, kochanie.
Zajmę się wszystkim.
W tamtym czasie byłem wdzięczny.
„Podpisałam kilka.”
Naomi ostrożnie schowała dokument do teczki.
„Potrzebujemy kopii wszystkiego, co wiąże się z tą datą”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
