Emma stała obok mnie, płacząc, ale nie zawstydzona. Jej ramiona pozostały wyprostowane.
Mercer spojrzał na nią.
„Podporuczniku Carter” – powiedział – „wrócił pan ze służby”.
„Tak, proszę pana” – odpowiedziała.
Wtedy zaczęły się oklaski.
Rozprzestrzeniała się sekcja po sekcji, aż w końcu stanął cały stadion.
Chciałem zniknąć.
Chciałem też, żeby Holloway to usłyszał.
Później Mercer podszedł bliżej i powiedział: „Mówił o tobie w szpitalu, zanim umarł. Nie znał twojego imienia. Nazwał cię synem upartego kierowcy z Kentucky, który i tak go wyciągnął”.
Z ust wyrwał mi się urywany śmiech.
„To brzmi jak on.”
Mercer uśmiechnął się przez wilgotne oczy.
„Powiedział, że dotrzymałeś obietnicy.”
Emma delikatnie wzięła mój nadgarstek i spojrzała na opaskę.
„Opowiesz mi o nim?” zapytała.
„Każdą część mogę” – powiedziałem.
„A tych części, których nie możesz?”
„Dotrzemy tam.”
Ceremonia trwała dalej. Kadeci złożyli przysięgę. Zapięto kraty. Kiedy nadeszła kolej Emmy, spojrzała na mnie raz.
Stałam tak prosto, jak pozwalało mi na to kolano.
Podniosła prawą rękę ku niebu Tennessee i stała się oficerem.
Później Mercer dał mi kopię zdjęcia jednostki.
„Myślę, że to należy do ciebie” – powiedział.
Emma spojrzała na nas.
„Sierżant Holloway cię uratował?” – zapytała go.
„Tak” – powiedział Mercer.
„A mój tata go uratował?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
