Wychowanie syna po śmierci żony Fatimy było dla Saleha projektem architektonicznym, który realizował z bezwzględną precyzją szwajcarskiego chronometru. Fatima zmarła, wydając na świat Murada. W tamtą burzliwą noc, gdy wiatr szarpał okiennicami warsztatu, Saleh trzymał w jednej ręce płaczące, czerwone zawiniątko, a drugą dłonią nakręcał duży zegar w przedpokoju, by jego miarowe uderzenia zagłuszyły ból, który rozrywał mu klatkę piersiową od środka.
– Będziesz inżynierem, Murad – szeptał do ucha śpiącego chłopca, podczas gdy za oknem deszcz bębnił o rynsztoki. – Zbudujesz coś trwałego. Coś, co nie ulega zardzewieniu.
Saleh pracował po czternaście godzin dziennie. Naprawiał zegary najbogatszych kupców, szorował podłogi, oszczędzał na wszystkim. Każdy zarobiony grosz, który nie był absolutnie niezbędny do przeżycia, wędrował do metalowej puszki ukrytej pod deską podłogową w rogu warsztatu. Chciał, aby Murad nigdy nie poznał smaku brudu, biedy i fizycznego wyczerpania, które skrzywiło plecy jego ojca.
Murad rósł w cieniu mosiężnych trybów i zapachu ropy. Był dzieckiem inteligentnym, cichym, o oczach tak bacznych, że wydawało się, iż już jako dziesięciolatek analizuje wydajność pracy otaczających go dorosłych. W szkole radził sobie wybitnie. Nie interesowały go zabawy na podwórku z rówieśnikami; wolał czytać książki matematyczne, które ojciec kupował mu za oszczędności z całego tygodnia pracy.
Kiedy Murad miał dwanaście lat, Saleh podarował mu jego pierwszy prawdziwy zegarek – kieszonkowy model z posrebrzaną kopertą, który należał kiedyś do jego własnego dziadka.
– Pamiętaj, synu – powiedział wtedy Saleh, kładąc dłoń na ramieniu chłopca. – Czas to jedyna waluta, której nie da się pożyczyć od banku ani odzyskać po utracie. Szanuj go. Każda sekunda, która mija, to cegiełka w budowie twojego życia.
Murad wziął zegarek, otworzył klapkę, spojrzał na drżącą spiralę balansu i skinął głową. Ale w jego oczach nie było zachwytu nad magią mechanizmu. Była tam zimna, wyrachowana kalkulacja. Dla młodego chłopca zegarek nie był dziełem sztuki ani poezją przemijania; był narzędziem pomiaru wydajności.
W wieku osiemnastu lat Murad zdał egzaminy wstępne na politechnikę w stolicy z najwyższym wynikiem w całym regionie. W dniu jego wyjazdu Saleh spakował mu walizkę, wcisnął w dłoń grubą kopertę z oszczędnościami z puszki i odprowadził na peron dworca kolejowego. Lokomotywa parowa wypuściła z siebie kłęby białej pary, gwizdnęła ostro, a wagon ruszył w dal, niosąc ze sobą jedyną rzecz, która nadawała sens egzystencji starego zegarmistrza.
Saleh wrócił do pustego warsztatu. Pustka w nim była większa niż kiedykolwiek. Wtedy po raz pierwszy pomyślał, że może, budując przyszłość syna, zapomniał przeżyć teraźniejszość z dzieckiem, które miało tę przyszłość tworzyć.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
