Czteroletnia dziewczynka.
Wspólne oglądanie ulicy.
I szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie żadnego miejsca, które byłoby bezpieczniejsze dla mojej córki.
Marcus jest w więzieniu.
Spędzi tam resztę swojego życia.
Uczestniczyłem w każdym dniu rozprawy.
Pod koniec spodziewałem się, że poczuję nienawiść.
Zamiast tego poczułem coś chłodniejszego.
Szkoda.
Żal mi było człowieka, który cenił pieniądze bardziej niż własnego brata.
Człowiek, który potrafił siedzieć w ciemności, obserwować dom ciężarnej wdowy i obliczać, ile była warta po jej śmierci.
Nie wybaczam mu.
Nie mogę wybaczyć morderstwa Daniela.
Ale ostatecznie uwolniłem się od nienawiści.
Nienawiść to kolejny dom, który trzeba ciągle malować.
Wolałabym wykorzystać tę energię na wychowanie córki.
Czasem wciąż pamiętam popołudnie, kiedy wróciłem ze szpitala do domu.
Pamiętam jak skręciłem w ulicę.
Widzę moich sąsiadów stojących na zewnątrz.
Widok pięknego białego domu Daniela pokrytego czernią.
W tym momencie poczułem, że ktoś zrobił mi najokrutniejszą rzecz, jaką tylko mógł.
Pewna wdowa przyniosła do domu swoje nowonarodzone dziecko, a ktoś zdewastował ostatnie miejsce, w którym czuła jeszcze więź ze swoim mężem.
Wyglądało to na okrucieństwo.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
