„Pewnego dnia moja córeczka powiedziała mi: »Mamo, za każdym razem, gdy dziadek mnie kąpie, prosi mnie o zabawę. Muszę zamknąć oczy, a kiedy są zamknięte, on coś robi…«. Zamarłam. Następnego dnia bez ostrzeżenia otworzyłam drzwi łazienki… i to, co zobaczyłam, sprawiło, że zaczęły mi się trząść nogi. Powiedziało mi: »Mamo, za każdym razem, gdy dziadek mnie kąpie, prosi mnie o zabawę. Muszę zamknąć oczy, a kiedy są zamknięte, on coś robi…«. Zamarłam. Następnego dnia bez ostrzeżenia otworzyłam drzwi łazienki… i to, co zobaczyłam, sprawiło, że zaczęły mi się trząść nogi.

„Pewnego dnia moja córeczka powiedziała mi: »Mamo, za każdym razem, gdy dziadek mnie kąpie, prosi mnie, żebym zagrała w jakąś grę. Muszę zamknąć oczy, a kiedy są zamknięte, on coś robi…«. Zamarłam. Następnego dnia bez ostrzeżenia otworzyłam drzwi łazienki… i to, co zobaczyłam, sprawiło, że nogi zaczęły mi się trząść.

Moja córka, Emily, miała sześć lat, gdy po raz pierwszy wypowiedziała zdanie, które nie pozwoliło mi zmrużyć oka niemal przez całą noc.

Tego popołudnia byliśmy w kuchni. Ja gotowałem obiad, a ona siedziała przy stole i rysowała.

Potem, nawet nie podnosząc wzroku, powiedziała:

„Mamo, czy wiesz, że dziadek i ja gramy w grę?”

Uśmiechnąłem się.

Mój ojciec, George, miał siedemdziesiąt sześć lat i on i Emily byli niemal nierozłączni.

Odebrał ją ze szkoły, czytał jej opowieści i uczył, jak sadzić kwiaty w ogrodzie.

„Jaki rodzaj gry?” zapytałem.

Emily zastanowiła się przez chwilę.

„Kiedy dziadek mnie kąpie, każe mi zamknąć oczy.”

Nóż w mojej dłoni przestał działać. Odwróciłem się w jej stronę.

“Dlaczego?”

Wzruszyła ramionami.

„Żebyśmy mogli grać.”

„A co robi dziadek, kiedy zamkniesz oczy?”

Emily się uśmiechnęła.

„Nie wiem. Nie widzę.”

Nie wiem dlaczego, ale coś we mnie zmroziło. Starałam się mówić spokojnie.

„Czy dziadek powiedział ci, żebyś mi o tym nie mówił?”

Moja córka na chwilę zamilkła. Ta cisza była najgorsza. Potem powiedziała:

„Powiedział, że jeśli powiem ci wszystko, gra przestanie być zabawna.”