“Czy ty?”
Julianne spojrzała w stronę kuchni.
„Uczę się.”
Tego popołudnia spacerowali po swojej nowej okolicy. Ulice niespodziewanie skręcały, usiane księgarniami, piekarniami, straganami z kwiatami i starymi budynkami z żelaznymi balkonami. Emma trzymała Julianne za rękę. Lily podskakiwała przed nimi, zatrzymując się co kilka kroków, by zapytać, czy mieszkają w pobliżu księżniczek, smoków, czy obu.
W małym parku dziewczyny pobiegły w kierunku fontanny, a Julianne usiadła na ławce i je obserwowała.
Jej telefon pozostał w torbie.
Wiedziała, że Marcus dzwonił. Wiedziała, że będą kolejne telefony. Będą rozmowy prawne, ustalenia dotyczące opieki nad dziećmi, niezręczne rozmowy wideo, być może gniew Hendersonów, gdy zdadzą sobie sprawę, że Julianne nie zniknęła w poczuciu porażki, ale przeniosła się za zgodą podpisaną przez samego Marcusa.
Ale nic z tego nie musiało się wydarzyć w tej minucie.
W tej chwili Emma się śmiała.
Lily goniła gołębie.
Niebo nad nimi było blade i szerokie.
Julianne zamknęła oczy.
Po raz pierwszy od lat nikt nie patrzył, jak oddycha.
Minęły trzy dni, zanim Marcus ponownie zobaczył Penelope.
Znalazł ją nie w swoim mieszkaniu, nie w domu matki, ale w cichej kawiarni dwie przecznice od kliniki. Siedziała przy oknie w luźnym kremowym swetrze, z włosami spiętymi do tyłu, trzymając obie dłonie wokół filiżanki herbaty.
Wyglądała młodziej, gdy nie otaczała jej rodzina Hendersonów.
Albo może Marcus po raz pierwszy wyraźnie ją zauważył.
„Nie wróciłaś do domu” – powiedział siadając.
Penelope spojrzała na niego znad krawędzi filiżanki.
“Dom?”
Poruszył się. „Apartament.”
„To jest dom Julianne.”
„To też było moje.”
„Naprawdę?”
Pytanie go zirytowało, bo nie wiedział, jak odpowiedzieć, żeby nie zabrzmieć dokładnie jak mężczyzna, za którego go uważała Julianne.
Odchylił się do tyłu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
