„Unikałeś mnie.”
„Myślałem.”
„O czym?”
Penelope wyjrzała przez okno. Minęła ją kobieta z wózkiem, uśmiechając się do dziecka w środku.
„O tym, jak szybko wszyscy się zmienili, gdy lekarz powiedział, że to dziewczynka”.
Twarz Marcusa się napięła.
„Nikt się nie zmienił.”
Penelopa odwróciła się.
„Marcus.”
Odwrócił wzrok.
Teraz wymawiała jego imię inaczej. Nie z uwielbieniem. Nie ostrożnie. Niemal ze smutkiem.
„Muszę cię o coś zapytać” – kontynuowała.
Skinął głową raz.
„Gdyby na pierwszym skanie od początku była mowa o dziewczynce, czy zostawiłbyś Julianne?”
Hałas w kawiarni zdawał się cichnąć.
Marcus otworzył usta. Zamknął je.
Penelope obserwowała kształtującą się odpowiedź w ciszy.
„Właśnie tak myślałam” – powiedziała.
„To nie jest takie proste.”
„Nigdy tak nie jest, gdy ktoś nie chce powiedzieć prawdy.”
Potarł skroń. „Odszedłem, bo moje małżeństwo się skończyło”.
„To dlaczego ciągle wszystkim powtarzałeś, że daję ci to, czego Julianne nie mogła?”
Nie miał żadnej obrony.
Bo brzmiało to lepiej niż stwierdzenie, że jest samolubny. Bo zdrada wyglądała w ten sposób jak przeznaczenie. Bo jego rodzina oklaskiwała tę wersję, a Marcus zawsze bardziej cenił oklaski niż odpowiedzialność.
Penelope położyła jedną rękę na brzuchu.
„Nie chcę, żeby moja córka urodziła się w pokoju, w którym panuje cisza, bo nie jest czyimś marzeniem”.
Zdanie to przeszło przez jego umysł z niepokojącą siłą.
„Ona jest moim dzieckiem” – powiedział.
„Czy ona jest?”
Jego wzrok się wyostrzył.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
