CZĘŚĆ 2
Andrew dotarł do krawężnika zanim zdążyłam podjąć decyzję, czy zamknąć drzwi, czy opuścić okno.
Jego oddech zaparował szybę, a przez jedną drżącą sekundę wyglądał raczej jak człowiek, który stracił grunt pod nogami niż jak dowódca.
Ethan wiercił się na tylnym siedzeniu, kurczowo trzymając lepkie palce wokół cynamonowej bułeczki.
„Czy tata jedzie z nami?” zapytał.
Zwiększyłem moc ogrzewania, zyskując na czasie dzięki delikatnemu podmuchowi powietrza.
Andrew zapukał dwa razy w szybę. Nie był zły. Nie rozkazujący. Prawie przestraszony.
Opuściłem okno o trzy cale.
„Olivio” – powiedział. „Proszę, pozwól mi wyjaśnić, zanim Marcus skończy.”
Spojrzałem ponad nim w stronę wejścia do bazy, gdzie strażnik Harris wpatrywał się w asfalt, udając, że nie stał się częścią rodziny, która przeżywa kryzys.
„Nie tutaj” – powiedziałem.
Szczęka Andrew poruszała się, jakby przełykał rozkaz, którego nie miał już prawa wydawać. Kołnierz jego munduru był przekrzywiony – szczegół, który w każdym innym dniu zawstydziłby go.
Dziś zdawał się tego nie zauważać.
„Nigdy nie chciałam, żeby Ethan był w to zamieszany”.
Te słowa okazały się nietrafionym trafem, bo ujawniły to, co miał na myśli.
Podniosłem okno i powoli odjechałem, nie oglądając się za siebie.
Ethan milczał przez prawie sześć mil.
Ta cisza przerażała mnie bardziej niż pytania. Dzieci często chronią dorosłych, których kochają, udając, że nie rozumieją.
Stojąc na czerwonym świetle niedaleko Orange Avenue, w końcu przemówił.
„Czy tata ma kłopoty?”
Trzymałem obie ręce na kierownicy.
„Twój tata i ja mamy coś poważnego do omówienia.”
„Z powodu tej pani?”
Ścisnęło mnie w gardle.
W lustrze jego twarz wydawała się zbyt mała w stosunku do bólu, który już się w niej zbierał.
„Bo dorośli czasami podejmują decyzje, za które muszą odpowiadać” – powiedziałem łagodnie.
Skinął głową, ale jego wzrok skierował się w stronę okna.
Pojechałam do domu mojej matki w La Jolla, ponieważ nie mogłam znieść powrotu do domu, który Andrew i ja zorganizowaliśmy, aby zapewnić sobie stabilność.
Moja matka, Celeste Langford, otworzyła drzwi zanim zadzwoniłem.
Marcus do niej zadzwonił.
Oczywiście, że tak.
Spojrzała na Ethana i przytuliła go do swojego kaszmirowego swetra, jakby chciała osłonić go przed deszczem.
„W spiżarni są torebki z kakao” – powiedziała mu. „Takie z małymi piankami”.
Ethan zawahał się, ale wszedł do środka.
Kiedy odszedł, moja matka dotknęła mojego policzka.
„Powiedz mi tylko to, co potrafisz powiedzieć na stojąco.”
W ten sposób chciała zapytać, jak źle jest.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
