Pięć minut po podpisaniu dokumentów rozwodowych

Julianne podniosła wzrok, list drżał w jej dłoni.

„Eleanor Henderson była z Vale” – wyszeptała. „Matka Marcusa była częścią mojej rodziny, zanim wyszła za mąż za Henry’ego”.

Twarz Amary pobladła.

Julianne rozłożyła ostatnią stronę.

Zdjęcie wypadło i upadło na podłogę ekranem do góry.

Na zdjęciu widać dwie młode kobiety stojące obok starej kamiennej fontanny, trzymające się za ręce i uśmiechające się do słońca.

Jedną z nich była babcia Julianne.

Drugą była Eleanor Henderson.

Na odwrocie wyblakłym atramentem napisano pięć słów:

Ona wie, gdzie jest Thomas.

Julianne wpatrywała się w imię.

Tomasz.

Imię jej ojca.

Jej ojciec, o którym jej powiedziano, zniknął, zanim była na tyle duża, by go pamiętać.

W tym właśnie momencie na wyświetlaczu jej telefonu pojawił się dźwięk połączenia przychodzącego.

Nieznany numer.

Julianne zadzwoniła raz.

Dwa razy.

Potem odpowiedziała.

Męski głos, starszy i drżący, wypowiedział jej imię, jakby czekał lata, żeby je wypowiedzieć.

„Julianne Vale?”

Nie mogła się ruszyć.

“Tak?”

Mężczyzna wziął drżący oddech.

„Mam na imię Thomas.”