Nie symbol. Nie trofeum. Nie zastępstwo za córki, które bez wahania odprawił tego ranka.
Jego córki.
Po raz pierwszy od podpisania dokumentów Marcus zastanawiał się, gdzie one są.
Oczywiście widział, jak Julianne odjeżdża. Widział drogi samochód, cichego kierowcę, sposób, w jaki chodziła, nie oglądając się za siebie. Ale nie pytał, dokąd jedzie. Nie pytał, dokąd jadą dzieci. W tamtej chwili ich nieobecność wydawała się wygodna.
Teraz, w sterylnym blasku kliniki, przypomniał sobie brak przedniego zęba Lily i sposób, w jaki sepleniła, gdy powiedziała „właściwie”. Przypomniał sobie Emmę stojącą między nim a matką w zeszłym tygodniu, trzymającą książkę, którą chciała, żeby mu przeczytał, i jej małą twarz, która pociemniała, gdy powiedział, że jest zajęty.
Odepchnął wspomnienia.
To nie był odpowiedni moment.
Penelope powoli usiadła.
„Marcus” – powiedziała.
Jej głos drżał.
Chciał, żeby powiedziała coś pożytecznego. Coś, co naprawi sytuację. Coś, co przywróci historię, którą wszystkim opowiedział.
Zamiast tego powiedziała: „Czy jesteś zły?”
Pytanie go zawstydziło, bo odpowiedź pojawiła się zbyt szybko.
Odwrócił się.
„Porozmawiamy później.”
Eleanor zacisnęła usta.
„Oczywiście, że tak. Są rzeczy, które musimy zrozumieć.”
Penelopa wpatrywała się w nią.
“Zrozumieć?”
„Mówiłeś nam, że to będzie chłopiec” – powiedziała Roxanne.
„Powiedziałam ci to, co mi powiedziano” – odparła Penelope, prostując się.
Roxanne skrzyżowała ramiona. „Wygodnie.”
To słowo sprawiło, że atmosfera stała się twarda.
Penelope rozchyliła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Doktor Vance ruszył w stronę drzwi z profesjonalną powściągliwością.
„Daję ci kilka minut” – powiedział. „Potem pielęgniarka przyjdzie z wydrukowanymi zdjęciami i instrukcjami dotyczącymi dalszych działań”.
Gdy drzwi się zamknęły, pokój się zmienił.
Obecność lekarza stanowiła kruchą granicę. Bez niego Hendersonowie wypełnili przestrzeń tak gęstą dawką rozczarowania, że Penelope ledwo mogła oddychać.
Marcus stał przy ścianie i wpatrywał się w podłogę.
Eleanor spojrzała na brzuch Penelope, jakby ją zdradził.
Twarz Henry’ego była nieodgadniona.
Roxanne przemówiła pierwsza.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
