“Tak.”

Wydawał się zaskoczony, że nie stawiałem oporu.

Potem dodał:  „A skoro chciałeś mieć główną opiekę, to możesz zająć się dziewczynkami. Zobaczę się z nimi, kiedy tylko pozwoli mi na to harmonogram”.

Mediator wyglądał na zaniepokojonego.

Poczułem, że coś we mnie staje się chłodniejsze, ale starałem się zachować spokój w głosie.

„To twoje córki, Preston. Nie spotkania, które wciskasz między spotkania.”

Wzruszył ramionami.

„Zaczynam od nowa. Brielle i ja spodziewamy się dziecka. Sprawy się komplikują”.

Marcy, która nalegała, żeby towarzyszyć bratu, stała przy drzwiach.

Uśmiechnęła się do mnie lekko.

„Może to lepiej dla wszystkich. Preston w końcu ma życie rodzinne, o jakim zawsze marzył”.

Spojrzałem jej prosto w oczy.

„On już miał rodzinę”.

W pokoju zapadła cisza.

Preston przewrócił oczami.

„Znowu to samo.”

Wstałam, wzięłam torebkę i wyjęłam klucze do mieszkania.

Następnie ostrożnie położyłem je na stole.

„Zachowaj je.”

Preston wyglądał na zadowolonego.

Kontynuowałem.

„Zapamiętaj sobie coś. Posiadanie i własność to nie zawsze to samo.”

Jego uśmiech lekko przygasł.

„Co to ma znaczyć?”

Nie wyjaśniłem.

Pięć minut później wyszedłem na zewnątrz.

Samochód czekający na krawężniku

Ciemnoszary mercedes czekał obok budynku.

Z samochodu wysiadł mężczyzna w grafitowym garniturze i otworzył tylne drzwi pasażera.

„Dzień dobry, pani Hartwell. Pani córki są już na lotnisku z panią Boone. Pani bagaż został nadany do Londynu.”

Preston poszedł za mną na zewnątrz.