„Diane, proszę. Mówię to tylko dlatego, że cię kocham. Ethan nie chciałby, żebyś żyła w żałobie”.
Słowa, których użyto, by mnie zmiękczyć.
Dziś brzmiały jak coś innego. Jak ręka sterująca kierownicą, o której nie wiedziałem, że nie jest moja.
„Muszę iść” – powiedziałem.
„Diane, czekaj, jesteś pewna, że jesteś…”
Zakończyłem rozmowę.
Moja ręka się zatrzęsła, gdy podnosiłem nożyczki.
Położyłem królika na desce do krojenia i delikatnie rozciąłem stary szew na jego grzbiecie, tak jak otwiera się ranę, która jest dla nas ważna.
Wypełnienie bawełniane wysypało się w postaci pożółkłych grudek.
A potem, zawinięte w złożony na pół skrawek papieru w linie, coś metalowego spadło na drewno.
Klucz. Zmatowiały. Mały, taki do kłódki, nie do drzwi. Do niczego nie przytwierdzony.
Podniosłem go. Był zimny w mojej dłoni.
Następnie rozłożyłem papier.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
