„Trochę. Najbardziej tęsknię za tobą.”
Spojrzałem na pustą połowę szafy.
“Ja też.”
Zapadła cisza.
„Brzmisz dziwnie.”
„Płakałam.”
Ta część była prawdą.
„Och, Anne.” Jego głos złagodniał. „Proszę, nie rób sobie tego.”
Zrób to sobie.
Nie smuć się.
Nie tęsknij za mną.
Zrób to sobie.
To sformułowanie wywołało u odbiorcy lekkie, ale precyzyjne wrażenie.
„Dam sobie radę” – powiedziałem.
„Jesteś pewien?”
“Tak.”
„Czy jadłeś?”
“NIE.”
„Musisz. Obiecaj mi.”
Prawie się roześmiałem.
Nadal odgrywał rolę męża. Nadal wkładał do słoika drobne dowody troski, jak monety.
„Obiecuję.”
„Dobrze. Chciałem też powiedzieć, że ze wspólnego konta może wyjść spory przelew. To ma związek z przeprowadzką do Zurychu.”
Otworzyłem oczy.
“Jest?”
„Tak, trochę o mieszkaniach i podatkach. To skomplikowane, międzynarodowe sprawy. Nie chciałem cię obciążać.”
Jego spokój przerażał mnie bardziej, niż panika.
„Jak duży?”
„Jeszcze nie jestem pewien. Może kilkaset tysięcy, ale to tymczasowe. Zwrot kosztów.”
Podszedłem do okna i wyjrzałem na cichą ulicę.
„Lucas, brzmi to jak coś, o czym powinniśmy porozmawiać.”
„Rozmawialiśmy o tym. Pamiętasz? Pakiet relokacyjny? Restrukturyzacja finansowa?”
„Nie” – powiedziałem ostrożnie. „Nie przypominam sobie, żebyśmy rozmawiali o kilkuset tysiącach dolarów”.
Cisza.
Trwało to tylko sekundę, ale usłyszałem w nim zmianę.
„Anne” – powiedział, teraz cierpliwie – „rozmawialiśmy o tym w zeszłym tygodniu”.
„Nie, nie zrobiliśmy tego.”
„Może poczułeś się przytłoczony.”
I tak to się stało.
Zmiana.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
