Ta odpowiedź bolała, bo była szczera. „To dlaczego czekałeś?”
„Ponieważ się bałem.”
Sięgnął do kieszeni płaszcza i wyciągnął małe, zniszczone zdjęcie. Niemowlę owinięte w różowy kocyk. Na odwrocie ktoś napisał datę i imię Audrey.
„Kiedy trzymałem Sophie, rozpoznałem jej twarz, nie dlatego, że były identyczne, ale dlatego, że znałem wyraz twarzy. Przypomniałem sobie to zdjęcie i córkę, którą myślałem, że straciłem”. Przycisnął je do piersi. „Zdałem sobie sprawę, że trzymam jedną córkę, podczas gdy druga mieszka w domu z przeciekającym dachem i zepsutym ogrzewaniem. Wciąż myślałem o tym, jak Audrey przez całe życie wierzyła, że jej nie chcę”.
„Więc przychodziłeś tu każdej nocy.”
„Przyszedłem naprawić dach, ogrzewanie, okno w jej sypialni. Pomagałem w przygotowaniach na studia. Chciałem, żeby wiedziała, że już jej nie zniknę”. Jego oczy spotkały się z moimi. „Ale wciąż ją przed tobą ukrywałem. Powtarzałem sobie, że chronię swoje małżeństwo, dopóki wszystkiego nie poukładam. Prawda jest taka, że chroniłem się przed twoją reakcją”.
Poczułem, jak złość narasta mi w gardle. „Pozwoliłeś mi myśleć, że masz romans, kiedy ja dochodziłem do siebie po tym, jak omal nie umarłem”.
“Ja wiem.”
„Patrzyłeś, jak leżałam bezsennie i zastanawiałam się, co ze mną nie tak.”
“Ja wiem.”
„Trzymałeś swoją córkę przede mną w tajemnicy.”
Caleb skinął głową, a łzy znów popłynęły. „Wiem. I spędzę resztę życia, próbując naprawić to, co zepsułem”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
