Usiadł naprzeciwko mnie.
„Wszystko skończone.”
Uśmiechnąłem się.
“Dobry.”
Następnie wskazałem na jego śniadanie.
„A teraz nie ma już żadnych tajnych kont, żadnych niebezpiecznych gier i żadnego podejmowania prób ratowania matki w pojedynkę”.
Uśmiechnął się lekko.
„Co mam zamiast tego zrobić?”
“Uczęszczać.”
Policzyłem na palcach.
„Zdobądź przyzwoite oceny. Wkurzaj mnie. Od czasu do czasu zostawiaj ubrania na podłodze. Bądź dwunastolatką”.
On się zaśmiał.
“Umowa.”
Przez chwilę obserwowaliśmy ocean.
Potem jego wyraz twarzy stał się poważny.
„Na lotnisku byłam naprawdę przestraszona”.
Spojrzałem na niego.
Spojrzał na swoje dłonie.
„Myślałem, że już cię nigdy nie zobaczę.”
Sięgnąłem przez stół i wziąłem go za rękę.
„Matka znajduje swego syna, Noaha.”
Spojrzał w górę.
„Bez względu na wszystko?”
Ścisnęłam jego palce.
„Bez względu na to, w jaką grę ktoś próbuje nas zmusić.”
Noe się uśmiechnął.
Tym razem nie było w tym nic wymuszonego.
Poranne słońce wznosiło się coraz wyżej nad wodą.
I po raz pierwszy od miesięcy żadne z nas nie czekało, aż ktoś inny zadecyduje o naszej przyszłości.
Już to mieliśmy.
