Spojrzał w stronę sznura samochodów czekających, aby podjechać za karawanem.
„Po pogrzebie, Crystal.”
„Dokąd chcesz iść?”
Spojrzałem na kopertę.
Chciałem ją rozerwać na schodach kościoła.
Bardziej zależało mi na odpowiedziach niż na powietrzu.
Ale trumnę taty niesiono już w stronę karawanu, a ludzie odwracali się, żeby na mnie popatrzeć.
Wsunąłem kopertę do kieszeni płaszcza.
Tam było ciężej.
Hunter wyciągnął rękę. „Chodź.”
Bardziej zależało mi na odpowiedziach niż na powietrzu.
Prawie mu powiedziałem, że nie potrzebuję pomocy.
Wtedy zaczęły dzwonić dzwony.
Moje kolana się pode mną ugięły i zanim zdążyłam się powstrzymać, chwyciłam go za rękę.
Nie wyglądał na zaskoczonego.
On tylko zacisnął swoje palce na moich i szedł obok mnie.
Przy grobie każde słowo o dobroci Taty sprawiało, że czułem ucisk w piersi.
Gdy modlitwa końcowa dobiegła końca, Hunter spojrzał na nasze splecione dłonie.
Prawie mu powiedziałem, że nie potrzebuję pomocy.
„Chcesz, żebym prowadził?”
Skinąłem głową.
Hunter wyciągnął rękę poza cmentarzem.
Dałem mu klucze, ale kopertę nadal trzymałem w dłoni.
„Poczekaj na zewnątrz, w domu taty.”
“Będę.”
„Chcesz, żebym prowadził?”
W domu taty wciąż pachniało cynamonowymi cukierkami.
Jego kurtka i okulary do czytania czekały tam, gdzie je zostawił.
Hunter zatrzymał się na korytarzu.
„Chcesz, żebym poszedł do kuchni?”
“NIE.”
„Chcesz, żebym wyszedł?”
Spojrzałam w stronę ganku, a potem znów na niego.
„Chcesz, żebym wyszedł?”
„Nie, zostań tutaj. Proszę, Hunter.”
“W porządku.”
Wyszedł na zewnątrz i zostawił drzwi uchylone na kilka centymetrów.
Podszedłem do kuchennego stołu.
Abigail pokolorowała ten obrazek rano, kiedy zniknęła.
Fioletowe zwierzątko o sześciu nogach nadal wisiało na lodówce pod wyblakłym magnesem.
„To koń” – upierała się.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
